ของเขาเริ่มที่จะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินยิ้มแย้ม เขาไม่คิดว่าเขาและนายน้อยของตระกูลเทียนฉินจะกลายเป็นสหายกันอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามจากนิสัยที่ตรงไปตรงมของฉินเซียวทำให้เขาประทับใจอย่างมาก ด้วยความสุภาพเจี้ยนเฉินหยิบจอกสุราและจิบเพียงนิดเดียว
น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าแข็งแกร่งมาก ในอนาคตเมื่อเจ้ามีเวลา เราจะต้องมาแลกเปลี่ยนวิชากัน ตอนนี้หัวหน้าผู้คุ้มกันเป็นคนเดียวที่สามารถสู้กับข้าได้ มีหลายคนที่ไม่เต็มใจที่จะสู้กับข้าและข้าเองก็ไม่กล้าที่จะไปหาเซียนปฐพีมาต่อสู้ด้วย เพราะข้าอาจจะพ่ายแพ้ได้ง่าย ๆ ฉินเซียวอธิบายขณะที่เขาดื่มสุราจากจอกของเขา
แน่นอน ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ข้าจะเป็นคู่ต่อสู้กับพี่ฉินเซียวแน่นอน เจี้ยนเฉินหัวเราะ ในขณะที่ฉินเซียวดุร้ายมากขณะต่อสู้ แต่ตอนนี้เขาเป็นสหายที่ดีมากอย่างน่าพอใจ เป็นเพราะนิสัยของเขาที่ทำให้เขาเป็นที่ชื่นชอบมากกว่าคนที่หน้าซื่อใจคดน้องเจี้ยนเฉิน ข้าเห็นว่าพวกเจ้าทั้งสองไม่ใช่คนแถวนี้ เจ้าทั้งสองมาจากที่ไหน ? ฉินเซียวด้วยความอยากรู้เจี้ยนเฉินลังเลก่อนที่จะตอบว่า พูดตามตรงเรามาจาะอาณาจักรที่ห่างไกลเพื่อเข้าร่วมชุมนุมของทหารรับจ้าง เราทั้งคู่เดินทางมาไกลและเดินทางข้ามมาหลายราชอาณาจักร วันนี้พวกเราพึ่งจะมาถึงเมืองหว่าลู่เหริ่นเพื่อพัก พวกเราไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้เมื่อได้ยินอย่างนั้นฉินเซียวก็หยุดสักครู่ก่อนที่จะตบโต๊ะพร้อมกับรอยยิ้
