้ยนเฉินครอบคลุมพื้นที่มากกว่าครั้งก่อน การโจมตีแต่ละครั้งมุ่งเป้าไปที่อาวุธเซียนในมือของทั้งสามของผู้บัญชาการหรือที่คอของพวกเขา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้บัญชาการทั้งสามคนกลัวปราณกระบี่สีม่วง-ฟ้า ดังนั้นพวกเขาจึงถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ทำให้ไม่สามารถใช้ฝีมือของพวกเขาได้เต็มที่ทั้งสองฝ่ายยังคงต่อสู้กันด้วยความรวดเร็วสักพัก ก่อนที่เลือดจะไหลออกมาอย่างฉับพลันจากคอของผู้บัญชาการผู้หนึ่ง กระบี่ของเจี้ยนเฉินตัดเข้าที่คอของผู้บัญชาการคนนั้นจนศีรษะของเขาหลุดออกมา ทำให้คนอื่นหวาดกลัว“เต้าจี !”ผู้บัญชาการสองคนที่เหลือต่างเบิ่งตาโพลงจนตาแทบจะถลนออกมาขณะที่พวกเขาร้องเรียกชื่อสหายอย่างปวดร้าวใจ เจี้ยนเฉินไม่ปล่อยให้พวกเขาได้พักหายใจ เขาพุ่งเข้าใส่พวกเขาทันทีก่อนที่จะแทงผู้บัญชาการอีกคนหนึ่ง
“เจ้าไม่ใช่สีเฉียวฟู เจ้าคือคนที่ฆ่าสีเฉียวฟูและจากนั้นเจ้าก็ปลอมตัวเป็นเขาเพื่อวางยาพิษในน้ำของเรา”
“เจ้าเป็นใครและทำไมเจ้าถึงใส่พิษในน้ำของเรา เราไปทำอะไรเจ้าถึงเกลียดชังขนาดนั้น ? “ผู้บังคับบัญชาการพยายามถ่วงเวลาเพื่อขับพิษภายในตัวพวกเขาเจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนนี้แผนของเขาเสร็จสมบูรณ์ เขาเดินไปที่ที่ชายทั้งสี่นั่งอยู่ซึ่งห่างออกไป 20 เมตร เขายิ้มพลางเอ่ยว่า ผู้บัญชาการ พวกท่านรู้สึกอย่างไรบ้างตอนนี้ ?ผู้บัญชาการทั้งสี่ก็โล่งใจชั่วคราวเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินเข้ามาจัดการกับพวกเขา เนื่
