มันแทบไม่มีหญ้าใด ๆ ที่ขัดขวางการมองเห็น ดังนั้นหากเขาเข้าไปใกล้อาจมีคนเห็นเขาก็เป็นได้ในพริบตากลางวันก็หมดลงขณะที่เจี้ยนเฉินติดตามทหารจากที่ไกล ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ไม่มีเมืองใดอยู่ใกล้ ดังนั้นทหารจึงต้องหาที่โล่งเพื่อพักผ่อนในตอนกลางคืนและจุดไฟสำหรับมื้ออาหารในช่วงเวลาที่เหลือนี้ พวกเขาจะต้องคอยตรวจตราอย่างเข้มงวดกวดขัน บ่อยครั้งที่ทหารบางคนขี่ม้าอสูรและจะคอยลาดตระเวนบริเวณนั้น สิ่งนี้ทำให้เจี้ยนเฉินไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย พวกเขามีทั้งกองกำลัง อีกทั้งยังมีเซียนปฐพีปะปนอยู่ด้วย เจี้ยนเฉินจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามในเช้าวันรุ่งขึ้น ทหารเริ่มเก็บข้าวของและเจี้ยนเฉินยังคงแอบติดตามมาจากด้านหลัง ที่ถนนส่วนนี้มีกองคาราวานไม่มาก ดังนั้นหลายครั้งทหารจึงเจอกับกลุ่มทหารรับจ้างหรือพ่อค้า เนื่องจากการปรากฏตัวที่ไม่บ่อยนัก เหล่าทหารจึงไม่ได้สังเกตเห็นเจี้ยนเฉิน บางครั้งเมื่อมีกลุ่มพ่อค้ามาในทิศทางเดียวกัน เจี้ยนเฉินจะเดินปะปนกับพวกเขาเพื่อเพิ่มปิดบังตัวเองในตอนเที่ยงเจี้ยนเฉินได้แยกทางจากกลุ่มพ่อค้าอีกครั้งและติดตามพวกเขาด้วยตัวเองต่อไป เมื่อดวงอาทิตย์กำลังร้อนจัด ทหารก็มาหยุดพักใกล้ ๆ พวกเขานั่งกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บนหญ้า แต่ละคนเริ่มดึงถุงน้ำออกมาดื่ม“อากาศที่นี่ร้อนเกินไป ! น้ำของข้าเกือบหมดแล้ว เราต้องไปยังแหล่งน้ำแล้วล่ะ มันร้อนเกินไป ชายชาติทหารอย่างเราสามารถมีชีวิตอยู่ได้สองหรือสาม
