้ยนเฉินจึงมอบหน้าที่ให้พวกเขาดูแลชั่วคราวด้วยความโล่งใจเจี้ยนเฉินใช้สัตว์อสูรระดับ 2 ในการเดินทาง มันเป็นเวลา 1 วัน และเขาก็เดินทางไปได้ 1,000 ไมล์ก่อนที่จะมาพักผ่อนในคืนสุดท้ายที่เมืองหลันเฟิงซึ่งเป็นเมืองชั้นสองเมื่อเจี้ยนเฉินเข้ามาในเมือง เขาก็รีบหาโรงเตี๊ยมให้กับตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาเดินไปที่ส่วนห้องอาหารและนั่งลงถึงตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดและมันก็เลยเวลาอาหารเย็นตามปกติแล้ว ดังนั้นโรงเตี๊ยมจึงไม่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ยังมีโต๊ะประมาณ 20 โต๊ะโดยมีเสี่ยวเอ้อเพียงไม่กี่คนรีบวิ่งไปรอบ ๆทันใดนั้นทหารสวมชุดเกราะหนักนำรถม้าลากเหล็กมาหยุดที่ด้านนอกโรงเตี๊ยม ทหารชุดเกราะเดินก้าวเท้าเสียงดังเข้ามาในโรงเตี๊ยม ด้านขวาตรงกลางของเสื้อเกราะของเขามีเหรียญตราชิ้นหนึ่งซึ่งคาดว่าเป็นตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรวายุคราม“เสี่ยวเอ้อ นำอาหารออกมาและจัดโต๊ะให้เรา ! ” ชายใส่ชุดเกราะเรียกเสียงดังในห้องอาหาร ผู้ชายอีกคนที่มากับเขาก็กวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้านในของโรงเตี๊ยมแล้วมองคนอื่น” ขอรับ ! นายท่าน โปรดนั่งรอสักครู่ เราจะนำอาหารและสุราที่ดีที่สุดของเราออกมาทันที โปรดรอสักครู่ ! ” เสี่ยวเอ้อมองไปที่เหรียญตราบนหน้าอกของทหารก่อนที่จะมีสีหน้าจริงใจทันทีที่เขาวิ่งไปรับแขกชายชุดเกราะที่เหลือไม่ได้พูดอะไรเลยและเดินไปนั่งที่โต๊ะ มีผู้ชายเข้ามามากขึ้นในภายหลัง รวมทั้งหมดมีผู้ชาย 100 คน พวกเขาเข้ามาจนเต็มโรงเตี๊ยม ไ
