ฉิงหยุนได้นำฉิงหมู่และฉิงฉันไปหาเจี้ยนเฉิน“น้องเจี้ยนเฉิน เราพักที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว คราวนี้คงต้องถึงคราวอำลา มีบางเรื่องที่เราต้องเข้าร่วมในนิกาย” ฉิงหยุนพูดเจี้ยนเฉินป้องมือด้วยความเคารพและพูดว่า “งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เราจะได้พบกันอีกในภายภาคหน้า”“ฮ่าฮ่า คำพูดของเจ้าเป็นความจริง น้องเจี้ยนเฉิน ถ้าเจ้ามีเวลาโปรดมาเยี่ยมพวกเราที่นิกายเทียนหัว” ฉิงหยุนป้องมือตอบด้วยความเคารพ“แน่นอนเมื่อข้ามีเวลา ข้าจะไปเยี่ยม” เจี้ยนเฉินตอบทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็วาบเข้ามาในใจของฉิงหยุน ในขณะที่เขารีบกล่าวว่า “อืม ข้าเกือบลืมไปแล้ว น้องเจี้ยนเฉิน ในอีกครึ่งปีนี้จะมีงานชุมนุมครบรอบ 200 ปีของกลุ่มทหารรับจ้าง นี่เป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิต แต่มันเป็นโอกาสที่ยากมาก แม้ว่าเจ้าจะต้องการมีส่วนร่วม หากเจ้าพลาดโอกาสนี้ ต่อไปเจ้าจะไม่สามารถเข้าร่วมได้หลังจากนั้น”“งานชุมนุมของกลุ่มทหารรับจ้าง ! ” เจี้ยนเฉินมองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ” พี่ฉิงหยุน งานชุมนุมกลุ่มของทหารรับจ้างนี้คืออะไร ? ท่านช่วยอธิบายให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่ ? “เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉิงหยุนก็มีสีหน้าประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเจี้ยนเฉินจะไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับงานชุมนุมกลุ่มทหารรับจ้างมาก่อน แต่เขาหัวเราะและตอบว่า “ดูเหมือนว่าน้องเจี้ยนเฉินจะไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับงานชุมนุมนี้ ไม่เป็นไร ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังอย่างละเอียดเอง” หลังจากนั้นเขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
