ึ่งพร้อมรอยเลือดเล็กน้อย เพราะภาพนี้ ทำให้อารมณ์ของคนที่อยู่ในโถงเศร้าหมองจากนั้น ชายชราชุดขาวที่มีหนวดก็เดิมมาด้านหน้า เขานั่งลงด้านหน้า ผู้เฒ่ามองไปที่กลุ่มที่รวมกันอยู่ตรงหน้าเขาที่มองเขากลับมาอย่างเคารพ“พวกเราขอคำนับท่านหัวหน้า ! “ในตอนที่ผู้เฒ่านั่งลง ชายทั้งยี่สิบคนก็ลุกออกจากที่นั่งเพื่อที่จะคำนับผู้เฒ่าผู้เฒ่ามองไปที่ทุกคนเป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะมองไปที่แคร่ ใบหน้าของเขาดูสับสนก่อนที่จะโบกมือ “พวกเจ้านั่งลงได้”“ขอรับ ท่านหัวหน้า ! “ในตอนนี้ทุกคนก็นั่งลงในที่สุด แต่ละคนเห็นถึงใบหน้าที่ไร้ความกังวลและสงบของผู้เฒ่า จากที่เห็นแบบนี้ ทุกคนก็บอกได้ว่า อารมณ์ของผู้เฒ่านั้นยังดีอยู่ผู้เฒ่ามองไปที่แค่ที่อยู่กลางโถงต่อเป็นเวลานานก่อนที่จะถอนหายใจ เขาลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปช้า ๆ เพื่อที่จะเอาผ้าที่ปิดออกต่อหน้าเขา มีชายที่ดูมีสายตาว่างเปล่าที่จ้องไปบนเพดานนอนอยู่ ที่คอของเขา มีรอยแผลเดียวที่มีเลือดอยู่ตรงนั้นผู้เฒ่าปิดตาของชายคนนั้นลงอย่างช้า ๆ ด้วยมือของเขาก่อนที่เอาผ้าปิดหน้าของเขา จากนั้นเขาก็กลับไปยังที่นั่งและนั่งลง ก่อนจะมองไปที่ทุกคน “เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่ ใครเป็นคนฆ่าลุยเซิ่ง?” น้ำเสียงของผู้เฒ่าสงบ แต่ทุกคนรู้ว่าในใจของผู้เฒ่านั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
2,000 กิโลเมตรห่างออกไปในป่าทึบบนภูเขา มีเส้นทางที่เป็นหญ้าอยู่ กระโจมจำนวนมากตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่
