่งเพื่อที่จะคำนับผู้เฒ่าผู้เฒ่ามองไปที่ทุกคนเป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะมองไปที่แคร่ ใบหน้าของเขาดูสับสนก่อนที่จะโบกมือ “พวกเจ้านั่งลงได้”“ขอรับ ท่านหัวหน้า ! “ในตอนนี้ทุกคนก็นั่งลงในที่สุด แต่ละคนเห็นถึงใบหน้าที่ไร้ความกังวลและสงบของผู้เฒ่า จากที่เห็นแบบนี้ ทุกคนก็บอกได้ว่า อารมณ์ของผู้เฒ่านั้นยังดีอยู่ผู้เฒ่ามองไปที่แค่ที่อยู่กลางโถงต่อเป็นเวลานานก่อนที่จะถอนหายใจ เขาลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปช้า ๆ เพื่อที่จะเอาผ้าที่ปิดออกต่อหน้าเขา มีชายที่ดูมีสายตาว่างเปล่าที่จ้องไปบนเพดานนอนอยู่ ที่คอของเขา มีรอยแผลเดียวที่มีเลือดอยู่ตรงนั้นผู้เฒ่าปิดตาของชายคนนั้นลงอย่างช้า ๆ ด้วยมือของเขาก่อนที่เอาผ้าปิดหน้าของเขา จากนั้นเขาก็กลับไปยังที่นั่งและนั่งลง ก่อนจะมองไปที่ทุกคน “เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่ ใครเป็นคนฆ่าลุยเซิ่ง?” น้ำเสียงของผู้เฒ่าสงบ แต่ทุกคนรู้ว่าในใจของผู้เฒ่านั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
ฉิงเทียนครุ่นคิดกับตัวเองก่อนที่จะพูดออกมาเบา ๆ “แม้ว่าแกนอสูรระดับ 5 จะค่อนข้างมีค่า แต่มันก็ไม่ใช่ประเมินค่าไม่ได้ มันหาได้ทั่วไปในเมืองใหญ่ ดังนั้น แม้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ต้องการที่จะขายมัน ก็ไม่เป็นไร มันคงเป็นประโยชน์กับพวกเรามากที่สุดถ้าพวกเราไม่ไปยุ่งกับเขา ข้ารู้สึกว่าเจี้ยนเฉินคนนี้ลึกลับกว่าที่ตาเห็น ถ้าพวกเราไปหาเรื่องเขา นิกายเทียนหัวของพวกเราอาจจะเจอปัญหาได้”
“ศิษย์พี่ ท่านกังวลเกี่ยวกับคนม
