แม้ว่าเขาจะเป็นชนชั้นสูงแต่เขาก็ถูกปกป้องจากทุกคนมาตลอด เขาไม่มีจิตวิญญาณนักสู้เหมือนที่ทหารรับจ้างที่ผ่านสถานการณ์เป็นตายครั้งแล้วครั้งเล่ามี ดังนั้น ในสถานการณ์แบบนี้ มันจึงไม่ง่ายที่เขาจะรักษาท่าทีสงบเอาไว้ได้เจี้ยนเฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา เจี้ยนเฉินจ้องไปที่เข็มขัดมิติที่อยู่ที่เอวของนายน้อย “นายน้อย ถ้าเจ้าอยากจะออกไปจากลานที่นี่อย่างปลอดภัยจริง ๆ เช่นนั้นก็ส่งเข็มขัดมิติของเจ้ามา”ใบหน้าของนายน้อยเปลี่ยนไปอย่างมากจากคำสั่งนี้ ของทุกอย่างที่อยู่ในเข็มขัดมิติเป็นของส่วนตัวของเขา และเขาก็ไม่เต็มใจที่จะให้มันไปนายน้อยยากที่จะรักษาอาการสงบเอาไว้ได้ เขากัดริมฝีปากแล้วพูดออกไป “ดี เจี้ยนเฉิน ข้าจะให้เข็มขัดมิติของข้ากับเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูดและปล่อยข้าออกไปอย่างปลอดภัย”“ตามนั้น ! ” เจี้ยนเฉินหัวเราะหลังจากนั้น นายน้อยก็ถอดเข็มขัดมิติออกอย่างไม่เต็มใจก่อนที่จะพูดออกไป “ข้าจะเอาศพของลุงลุยไปด้วย ! “เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไรและเอาเข็มขัดมิติที่อยู่รอบเอวของลุงลุยออกมาและโยนร่างของเขาไปที่คนของตระกูลเซียองครักษ์สองคนรับร่างไปอย่างระมัดระวังก่อนที่จะถอยออกไปจากลานอย่างช้า ๆตระกูลเซียถอยออกไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่ลาน สมาชิกทุกคนของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีมองไปที่เจี้ยนเฉินพร้อมยิ้มกว้าง การกระทำของเจี้ยนเฉินชนะใจทุกคนไค่เอ้อและเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษอีกทั้งห้าคนมาอยู่ที่รอบรอบ
