้นในตอนที่คนหนุ่มในรถม้าบอกให้เขาไปเรียกเจี้ยนเฉินมา ไค่เอ้อก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจในเรื่องนี้ไค่เอ้อยิ้มเล็กน้อยในขณะที่เขาพูดออกมา “นายน้อยเซีย ข้าจะไปบอกหัวหน้าเจี้ยนเฉิน แต่การที่เขาจะตัดสินใจออกมาเจอท่านหรือไม่ ข้าก็รับรองไม่ได้”“น่าไม่อาย ! ““ช่างโอหังยิ่งนัก!”ในตอนที่ไค่เอ้อพูดออกไป ชายที่คุ้มกันรถม้าก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา “ตัวตนของนายน้อยของพวกเราเป็นอะไรที่แม้แต่ท่านเจ้าเมืองเวคยังต้องเคารพ เจี้ยนเฉินนี้เป็นเพียงทหารรับจ้างธรรมดาซึ่งแตกต่างจากนายน้อยของพวกเราราวฟ้ากับเหว ! ไม่จำเป็นต้องไปบอกเขา เอาตัวเขามาที่นี่เลย ! ““แค่ต้นหญ้าที่กระจอกกระจอกกล้าที่จะมาทำให้นายน้อยของตระกูลเซียต้องรองั้นหรือ ? หืม ช่างไร้มารยาทยิ่งนัก ! ““เรียกเจี้ยนเฉินออกมาเดี๋ยวนี้และอย่าทำให้พวกเราเสียเวลา ! เจ้าเสี่ยงที่จะทำให้พวกเราโกรธมากขึ้นถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป”ชายขี่สัตว์อสูรอีกคนตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวออกมาหลังจากได้ยินเสียงตะโกนด้วยความไม่พอใจเช่นนี้ ใบหน้าของไค่เอ้อก็มืดคล้ำลง“ให้สักคนไปตามเจี้ยนเฉินมา” นายน้อยตะโกนออกมา“ขอรับนายน้อย” ชายสองสามคนลงจากหลังสัตว์อสูรและกำลังจะพุ่งเข้าไปในลาน“หยุด ! นี่คืออาณาเขตของตระกูลไค่ ถ้าไม่มีการอนุญาตจากผู้นำ ไม่มีใครจะเดินเข้ามาได้ง่าย ๆ ! ” ในตอนนี้ เสียงก็ดังมาจากลาน ทุกคนหันไปและเห็น เต้าคัง ชาร์คัส และฉิงเฟิงเดินมาทางประตูช้า ๆ
แม้ว่าชายคนนี
