ับพวกเจ้า และพวกเจ้าก็ไล่พวกเราไปโดยไม่ให้รางวัลพวกเราเลย…”ผู้บัญชาการไม่สนใจคำพูดเหล่านั้นในขณะที่เขาพยายามที่จะให้ความมั่นใจกับเจี้ยนเฉิน “น้องเจี้ยนเฉิน อย่าหมดความหวัง คนที่เจ้าต้องการที่จะตามหาต้องอยู่ในเมืองเวคอย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งความหวังไว้”“ข้าหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น ผู้บัญชาการเต้าหลี ข้าจะกลับก่อนถ้างั้น” หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็ออกไปจากคฤหาสน์ทันที หลายวันที่ผ่านมา หลายคนได้เข้ามาที่คฤหาสน์หร้อมกับข่าวเกี่ยวกับครอบครัวของเคนดัล แต่ทุกคนก็พยายามที่จะหลอกและพูดเหลวไหลโดยไม่มีอะไรที่เป็นความจริงแม้แต่นิดเดียวเลยหลายวันมานี้ เรื่องแบบนี้ก็เป็นไปเรื่อย ๆ ทำให้เจี้ยนเฉินมีอารมณ์หมองหม่นมากขึ้นทุกที ครอบครัวของเคนดัลออกไปจากเมืองเวคแล้วเช่นนั้นหรือ ? บางทีพวกเขาอาจย้ายไปที่เมืองอื่น โชคร้ายที่ทวีปเทียนหยวนนั้นกว้างใหญ่มากและมีข้อมูลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร มันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเจี้ยนเฉินหลังจากที่กลับไปที่ตระกูลไค่ เจี้ยนเฉินก็เดินไปที่ลานเล็ก ๆ ทันที“หัวหน้า ทหารจากจวนเจ้าเมืองได้นำศพของราชาพยัคฆ์ขนทองระดับ 5 มา ในตอนนี้มันอยู่ที่นั่นแล้ว หัวหน้าอยากให้ทำอย่างไรกับมัน ? ” ไค่เอ้อพูดมาจากด้านข้างในตอนที่ยินคนเอ่ยถึงราชาพยัคฆ์ขนทอง เจี้ยนเฉินก็หยุดอยู่กับที่ “ลอกหนังของศพออกและทำความสะอาดมันก่อนที่จะเอามันไปไว้ที่ชั้นเนื้อ วันนี้ พี่น้องของพวกเร
