ลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกับเลือดของมันที่พุ่งขึ้นไปในอากาศแล้วเจี้ยนเฉินก็โผล่ออกมาจากที่ใดที่หนึ่งและทำให้หัวของมันกลายเป็นชิ้นเนื้อตกลงสู่พื้นดิน ด้วยแสงสีฟ้าและสีม่วง การป้องกันของจระเข้หลังดาบนั้นไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเต้าหู้และมันสามารถก็ไม่สามารถต่อสู้กับกระบี่วายุโปรยได้ในทันทีร่างยักษ์ของจระเข้หลังดาบ ในที่สุดก็ตกลงสู่พื้นโดยไม่มีการเคลื่อนไหว หัวของมันถูกแยกออกเป็นหลายชิ้นเมื่อเลือดและสมองเริ่มทะลักออกมาจากบาดแผลจากกระบี่ในที่ต่าง ๆ บนหัวของมัน“ปัง ! ” ไม่ไกลออกไปนักคาตาต้าถูกโจมตีโดยมนุษย์วานรเกล็ดเขียว ทำให้เขาลอยออกไปทางด้านหลังเหมือนกระสุนพุ่งไปในอากาศในขณะที่กระอักเลือดออกมามนุษย์วานรเกล็ดเขียวหันกลับมามองจระเข้หลังดาบที่มีประกายระยิบระยับในดวงตา เงยหน้าขึ้นไปบนฟ้า คำรามด้วยความเศร้าโศกก่อนที่จะคว้าต้นไม้ยาว 30 เมตรเพื่อเหวี่ยงมาที่เจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินไม่ได้ขยับเขยื้อน กลับกันกระบี่วายุโปรยปกคลุมพื้นที่ด้วยแสงที่เปล่งประกายเจิดจ้าก่อนที่จะฟันต้นไม้ให้กลายเป็นเศษไม้ในทันที ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินก็บินไปที่มนุษย์วานรเกล็ดเขียวพร้อมด้วยกระบี่วายุโปรยของเขาที่พุ่งไปที่ลำคอเสียงคำรามด้วยความโกรธของมนุษย์วานรเกล็ดเขียวได้ดังออกมาพร้อมด้วยเท้าที่เตะเจี้ยนเฉินออกไปอึก ! เจี้ยนเฉินกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ขณะที่เขาปลิวออกไปเนื่องจากถูกเตะ ใบหน้าของเขาซีดในขณะที่เขาลุกขึ้นจากพื้นห่างออก
