ต่เขาก็หันไปมองคนที่อยู่ห่างจากเขาไปร้อยกว่าเมตรไปยังทูตเสื้อคลุมดำทั้งสอง เขาไม่อาจทำใจได้เมื่อคิดว่าทั้งสองนั้นได้อยู่ในสภาพที่น่าสังเวชและมีเพียงรอยยิ้มที่ส่งกลับมา ใครจะรู้ว่าเซียนปฐพีทั้งสองจากเมืองจักรพรรดิที่ได้รับการว่าจ้างจากเมืองเวคจะต้องอยู่ในสภาพย่ำแย่เพราะเขา ?เมื่อตาของเจี้ยนเฉินมองไปยังทูตทั้งสอง คาตาต้าก็รู้สึกได้ว่ามีคนจ้องมองอยู่ เขาก็หันมามองหน้าเขาและยิ้มอย่างอ่อนโยนตามปกติ น้องเจี้ยนเฉิน จะมาคุยกับเราหรือไม่ ? แม้ว่าจะห่างกันร้อยกว่าเมตรและมีฝูงชนมากมาย เสียงที่ออกมาจากตัวเขาก็ได้ยินอย่างจัดเจน แม้ว่าจะมีคนอื่นได้ยินแต่เสียงของมันก็ดังราวกับว่าเขานั้นนั่งคุยอยู่ข้าง ๆ กันเสียงของคาตาต้าก็ดึงดูดความสนใจของคนอื่น หยุนหลีก็หันไปมองทูตเสื้อคลุมดำทั้งสองทันที อย่างไรก็ตามด้วยด้วยการที่พวกเขาไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งออกมา พวกเขาก็ไม่อาจรับรู้ได้ถึงความจริงของทูตทั้งสอง ไม่นานหลังจากที่พวกเขาตรวจสอบพวกเขาก็หมดความสนใจและไปสนใจเรื่องอื่นอีกครั้งเจี้ยนเฉินไม่กล้าปฏิเสธตามคำเชิญของเซียนปฐพีอย่างคาตาต้า เขาขอตัวกับหยุนหลีและเขาก็มุ่งหน้าไปยังทูตทั้งสองเจี้ยนเฉิน ? หืม…. เมื่อเห็นเจี้ยนเฉินเดินผ่านไป คิ้วของผู้เฒ่าผมขาวก็ขมวดเข้าด้วยขณะที่เขาพูดชื่อเจี้ยนเฉิน จู่ ๆ ดวงตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความประหลาดใจพร้อมกับจ้องมองเขาเมื่อเห็นผู้เฒ่ายืนมึนงงอยู่ ผู้เฒ่าเสื้อคลุมสีฟ้าที่อ
