นหลีสถบออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเซียว หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ทูตอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็เหมือนกันด้วยเสื้อผ้าของเขาที่ขาดวิ่นไปทั่วทั้งร่างของเขาและยังมีบาดแผลเล็ก ๆ ที่มีเลือดซึมไปทั่ว ถ้าไม่ใช่ว่าเขามีเลือดออกมาก็คงไม่มีใครเชื่อว่าเขาได้รับบาดเจ็บผู้คนในสายตาของเจี้ยนเฉินนั้นต่างก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อพลังของเขาอย่างสมบูรณ์ เมื่อเขามองไปที่ทั้งสามคน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยินดีไปกับความเจ็บปวดของพวกเขา สุดท้ายเขาก็พูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มว่า ท่านหยุนหลี ทูตอาวุโส พวกท่านสบายดีหรือไม่ ? หลังจากพูดแล้วเจี้ยนเฉินก็เดินเข้าไปหาพวกเขาอีกก้าวน้องเจี้ยนเฉิน…อย่าเข้ามาใกล้ ! เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินกำลังก้าวเข้ามา หยุนหลีก็อดที่จะร้องบอกให้หยุดเดินออกมาไม่ได้ ด้วยความที่เขากำลังตกใจเขาจึงพูดเสียงดังขณะที่เขาเดินถอยหลังตามก้าวที่เจี้ยนเฉินก้าวเข้ามา ด้วยเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้ทำให้หยุนหลีหวาดกลัวอย่างมาก ความกล้าหาญของเขาหดหายไปต่อหน้าปราณกระบี่ที่น่าเหลือเชื่อเหล่านี้ หากว่าเขาตอบสนองช้ากว่านี้อีกนิด มันไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีทูตทั้งสองก็ถอยหลังออกไปไม่กี่ก้าวเมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉินเดินพร้อมกับมองอย่างหวาดกลัว ในขณะนั้นเขาก็ตระหนักได้ถึงบางอย่างมากกว่าหยุนหลี ทั้งคู่รู้ดีว่าพลังเซียนที่พวกเขาภาคภูมิใจก็ยังไม่อาจป้องกันตัวของพวก
