ยงอยู่รอบนอก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจหาร่องรอยใด ๆ ได้เลย เต้าหลีป้องมือพร้อมกับคำนับขอโทษเต้าหลี เตรียมการป้องกันเมืองทันที ! ถอนกำลังสอดแนมและปิดประตูทันที อย่าให้ใครออกไปได้ ! หยุนหลีคำรามออกมาราวกับฟ้าร้อง ขณะที่เขาเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป
เจี้ยนเฉินรีบตอบกลับว่า จะเป็นไปได้อย่างไร คำเหล่านี้ข้าควรจะพูดมากกว่า ข้าหวังว่าท่านอาวุโสจะไม่เอาผิดข้า
ทูตอาวุโส น้องเจี้ยนเฉิน เพราะว่าเหตุการณ์เมื่อเร็ว ๆ นี้ทำให้เราสถานที่ไม่พร้อม เราจะเปลี่ยนที่คุยกันหน่อยดีหรือไม่ ? หยุนหลีพูดขึ้นมาทันที แม้ว่าร่างกายของเขาจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลเนื่องจากมันเป็นแผลตื้น ๆ เมื่อเห็นว่าทูตทั้งสองและเจี้ยนเฉินต่างแย่งกันรับผิด หยุนหลีก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
หลังจากนั้นทั้งสามก็เดินตามหยุนหลีไปยังเรือนรับรองที่หรูหรากว่าเดิม ระหว่างทางไปก็มีทหารอารักขามองดูสภาพที่ย่ำแย่ของหยุนหลีและทูตทั้งสอง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรสักอย่างไม่นานทั้งสี่ก็มาถึงเรือนรับรองที่เงียบสงบและพวกเขาก็เริ่มพูดคุยกัน ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็รู้ชื่อของทูตทั้งสองและเข้าใจนิสัยพื้นเพของพวกเขาขึ้นอีกเล็กน้อยทูตทั้งสองเป็นพี่น้องจากพ่อแม่เดียวกัน แต่ตัวตนของพวกเขาเป็นตรงข้ามกัน คนที่ดูใจดีคือพี่ชายชื่อ คาตาต้า เขาเป็นคนที่ดูมีอัธยาศัยดีและมีแต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล
