ฉับพลันก็มีแสงสีเงินแว่บเข้ามาในตาของชายคนนั้นก่อนที่ขวานจะเจาะทะลุอกของเจี้ยนเฉิน“ฉัวะ ! “กลุ่มคนที่ดูอยู่ห่าง ๆ ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าคนที่โอหังอย่างเจี้ยนเฉินจะมีอะไรที่ดีกว่ากิ่งไม้แห้ง ๆ ที่ปลิวไปตามลมและก็ตายไปง่าย ๆ ทั้งอย่างนี้อย่างไรก็ตามทหารยามซึ่งเข้าร่วมกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีซึ่งมาจากตระกูลเทียนซ่งไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ บนสีหน้า พวกเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินอย่างชัดเจนและไม่มีทางที่เขาจะตายด้วยการถูกฟันง่าย ๆ แบบนี้ได้นั่นไง มันเป็นภาพติดตาจริง ๆ ด้วย
เจี้ยนเฉินและไค่เอ้อเดินไปที่ประตูด้านหน้าลานกว้างซึ่งทั้งคู่ได้เห็นหัวหน้าทหารรับจ้างทั้ง 5 ยืนอยู่พร้อมกับกลุ่มทหารขนาดใหญ่ด้านหลังของเขา ที่ประตูไม่มีทหารยามคนไหนยิ้มอย่างมีความสุขสักคนขณะที่จ้องมองพวกเขาในขณะที่เจี้ยนเฉินและไค่เอ้อเดินออกไปที่ประตู ทุกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มทหารรับจ้างของเซธก็เริ่มแผ่จิตสังหาร นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนที่ผ่านความเป็นความตายและอยู่ใกล้ชิดแม่น้ำเหลืองแห่งความตายเท่านั้น ต่อหน้ากลุ่มทหารที่แผ่จิตสังหารไว้มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปใกล้ได้“หัวหน้า!”“หัวหน้า!”….เมื่อเห็นเจี้ยนเฉิน เซธ, เต้าคัง, ชาร์คัส,โม่เทียนและฉินเฟิงเข้ามาล้อมตัวเขาหลังจากที่ทั้ง 5 เรียกชื่อเจี้ยนเฉิน ผู้ชายหลายร้อยคนต่างก็จ้องมองมาที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่เย็นชาทันทีพร
