นั้น ในวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยสีเงินก็ปรากฏอยู่ในมือของเขา แม้ว่าชายด้านหน้าจะเป็นเซียนระดับสูงขั้นสุดยอดและไม่เพียงพอที่จะให้เขาใช้กระบี่ แต่เขาก็ตัดสินใจว่าเพื่อแสดงความเหนือชั้นกว่าของเขา เขาจะต้องใช้กระบี่วายุโปรยเมื่อเห็นกระบี่บาง ๆ อยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ชายคนนั้นก็ไม่รู้ว่าถูกคุกคามใด ๆ เลย เขาหายใจเข้าลึก ๆ และเริ่มที่จะตะโกนออกมาก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉินและฟันออกไปเจี้ยนเฉินไม่สนใจที่จะหลบหลีกหรือป้องกันเลย ทันใดนั้นก่อนที่ขวานจะมาถึงเขา ฉับพลันก็มีแสงสีเงินแว่บเข้ามาในตาของชายคนนั้นก่อนที่ขวานจะเจาะทะลุอกของเจี้ยนเฉิน“ฉัวะ ! “กลุ่มคนที่ดูอยู่ห่าง ๆ ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าคนที่โอหังอย่างเจี้ยนเฉินจะมีอะไรที่ดีกว่ากิ่งไม้แห้ง ๆ ที่ปลิวไปตามลมและก็ตายไปง่าย ๆ ทั้งอย่างนี้อย่างไรก็ตามทหารยามซึ่งเข้าร่วมกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีซึ่งมาจากตระกูลเทียนซ่งไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ บนสีหน้า พวกเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินอย่างชัดเจนและไม่มีทางที่เขาจะตายด้วยการถูกฟันง่าย ๆ แบบนี้ได้นั่นไง มันเป็นภาพติดตาจริง ๆ ด้วย
เจี้ยนเฉินและไค่เอ้อเดินไปที่ประตูด้านหน้าลานกว้างซึ่งทั้งคู่ได้เห็นหัวหน้าทหารรับจ้างทั้ง 5 ยืนอยู่พร้อมกับกลุ่มทหารขนาดใหญ่ด้านหลังของเขา ที่ประตูไม่มีทหารยามคนไหนยิ้มอย่างมีความสุขสักคนขณะที่จ้องมองพวกเขา
ในขณะที่เจี้ยนเฉินและไค่เอ้อเดิน
