ั้นดูซีดเซียวราวกับว่าพวกเขาเสียเลือด ทันทีที่พวกนางเห็นศพของเทียนซ่งหลีและเทียนซ่งเต้าหยุน พวกนางต่างก็นิ่งเงียบด้วยความตกใจชายคนนั้นมองใบหน้าของเจี้ยนเฉินขณะถือขวานไว้ที่คอของผู้หญิงคนหนึ่ง “จอมยุทธ์ เนื่องจากทั้งสามคนนี้เป็นฮูหยินของเทียนซ่งหลี เราควรจะฆ่าพวกนางหรือไม่ ? “” อย่าฆ่าข้า ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย. ..”ผู้หญิงสามคนร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวจากคำถามนั้น ราวกับว่าพวกนางรู้ว่าเจี้ยนเฉินเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ พวกนางมองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่อ้อนวอน น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาเหมือนสายน้ำเมื่อเห็นว่าผู้หญิงสามคนนี้มีความสิ้นหวังมากเพียงใด เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจก่อนที่จะโบกมือว่า “เอาเถอะ ปล่อยพวกนางไป” เจี้ยนเฉินไม่สนใจหญิงสามคนที่ไร้ทางสู้ ท้ายที่สุดเขาไม่ได้เป็นคนเลือดเย็น“ได้เลย ท่านจอมยุทธ์ ! ” พวกเขาไม่คัดค้านคำพูดของเจี้ยนเฉินและเลิกเอาอาวุธต่อหญิงสามคนทันทีหลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็พาคนกลุ่มใหญ่ออกจากลานของตระกูลเทียนซ่ง เรื่องที่เกี่ยวกับตระกูลเทียนซ่งอาจกล่าวได้จบลงอย่างน่าทึ่งตระกูลเทียนซ่งไม่ได้ถูกก่อตั้งขึ้นมานานนับร้อยปีเหมือนตระกูลอื่นที่มีประวัติมากมาย ดังนั้นเสาหลักที่แท้จริงของความแข็งแกร่งของตระกูลคือเทียนซ่งหลีและเทียนซ่งเต้าหยุนข่าวการถอนรากถอนโคนตระกูลเทียนซ่งเป็นที่โจษขานไปทั่วเมืองเวคและทำให้ทุกคนตกตะลึง ข่าวเรื่องนี้ยิ่งใหญ่กว่าตอนที่ตระกูลโจวถูกทำลายหลังจา
