นเฉิน” เทียนซ่งหลีพ่นคำพูดแต่ละคำออกมาอย่างโกรธเคืองทั้ง ๆ ที่ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ถึงแม้จะสามารถมองเห็นสีแดงปะปนอยู่บ้างเล็กน้อยในดวงตาของเขาเจี้ยนเฉินยิ้มแย้ม “ท่านหัวหน้าตระกูล ข้าไม่คิดว่าท่านจะจำข้าได้”ร่างกายของเทียนซ่งหลีกำลังสั่นไหวในตอนนี้ ด้านหน้าของเขาคือฆาตกรคนที่ฆ่าลูกชายของเขา เทียนซ่งคัง เขาจะลืมชายคนนี้ได้อย่างไร ? แม้ในความฝันของเขาทุกคืน เขาก็ยังไม่ลืมว่าเจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่แม้จะเห็นเขาไม่กี่ครั้งในปีที่ผ่านมา แต่ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็ถูกจารึกในจิตใจส่วนลึกของเทียนซ่งหลีเพื่อที่เขาจะไม่สามารถลืมมันได้“เจี้ยนเฉิน ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเจ้า ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่มาเคาะประตูของข้า เนื่องจากเป็นเช่นนี้ เจ้าควรเตรียมพร้อมได้เลยเพราะเจ้าจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่” เทียนซ่งหลีถ่มน้ำลายขณะที่ดวงตาจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความเกลียดชังเจี้ยนเฉินยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม “เทียนซ่งหลี ปีที่แล้วข้ายังหนีไปได้ ตอนนี้ก็ผ่านมา 1 ปี เจ้าก็ยังพูดถ้อยคำเดิม ๆ ตระกูลเทียนซ่งของเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะทำเช่นนั้นหรอก”ดวงตาของเทียนซ่งหลีประกายแสงจ้าอย่างรุนแรง เจียนเฉินในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญได้หลบหนีจากเขาไปหลังจากที่เขาอุตส่าห์พยายามจนได้ตัวเขามา มันก็ทิ้งความอัปยศไว้กับเขาซึ่งไม่สามารถจางหายไปได้อย่างไรก็ตามสิ่งที่เทียนซ่งหลีไม่ทราบก็คือในเวลานั้นก็คือเจี้ยนเฉินเ
