ียนซ่งหลีจ้องเขม็งที่เจี้ยนเฉิน “อย่างไรก็ตามถึงแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ เจ้าก็ไม่สามารถมีชีวิตรอดออกไปได้” จากนั้นเขาก็กระโจนเข้าใส่เจี้ยนเฉินอีกครั้ง
เทียนซ่งหลีบินเข้าไปที่สนามพร้อมกับกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา คนเหล่านี้เป็นคนเดียวกันที่เพิ่งพูดคุยกับเขาในห้องโถงใหญ่ แต่ละคนเป็นตัวแทนของตระกูลที่แตกต่างกันซึ่งเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลในเมืองเวค
เทียนซ่งหลีเข้าไปในวงกลมของผู้คนที่อยู่ในสนามพร้อมกับท่าทีจริงจัง เมื่อเขาสังเกตเห็นสมาชิกที่ตายไปหลายคน ใบหน้าของเขาก็โกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม ในเวลาสั้น ๆ ดวงตาของเขาจับจ้องเจี้ยนเฉินอย่างเยือกเย็นทันทีที่เขาเห็นเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของเขาเริ่มกระตุกก่อนที่จะปล่อยรังสีอำมหิตจำนวนมากออกมาจากดวงตาของเขา เขาจ้องเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาเป็นสัตว์อันตราย“เจ้าคือเจี้ยนเฉิน” เทียนซ่งหลีพ่นคำพูดแต่ละคำออกมาอย่างโกรธเคืองทั้ง ๆ ที่ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ถึงแม้จะสามารถมองเห็นสีแดงปะปนอยู่บ้างเล็กน้อยในดวงตาของเขาเจี้ยนเฉินยิ้มแย้ม “ท่านหัวหน้าตระกูล ข้าไม่คิดว่าท่านจะจำข้าได้”ร่างกายของเทียนซ่งหลีกำลังสั่นไหวในตอนนี้ ด้านหน้าของเขาคือฆาตกรคนที่ฆ่าลูกชายของเขา เทียนซ่งคัง เขาจะลืมชายคนนี้ได้อย่างไร ? แม้ในความฝันของเขาทุกคืน เขาก็ยังไม่ลืมว่าเจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่แม้จะเห็นเขาไม่กี่ครั้งในปีที่ผ่านมา แต่ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็ถูกจารึกในจิตใจส
