ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเจ้า ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่มาเคาะประตูของข้า เนื่องจากเป็นเช่นนี้ เจ้าควรเตรียมพร้อมได้เลยเพราะเจ้าจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่” เทียนซ่งหลีถ่มน้ำลายขณะที่ดวงตาจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความเกลียดชังเจี้ยนเฉินยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม “เทียนซ่งหลี ปีที่แล้วข้ายังหนีไปได้ ตอนนี้ก็ผ่านมา 1 ปี เจ้าก็ยังพูดถ้อยคำเดิม ๆ ตระกูลเทียนซ่งของเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะทำเช่นนั้นหรอก”ดวงตาของเทียนซ่งหลีประกายแสงจ้าอย่างรุนแรง เจียนเฉินในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญได้หลบหนีจากเขาไปหลังจากที่เขาอุตส่าห์พยายามจนได้ตัวเขามา มันก็ทิ้งความอัปยศไว้กับเขาซึ่งไม่สามารถจางหายไปได้อย่างไรก็ตามสิ่งที่เทียนซ่งหลีไม่ทราบก็คือในเวลานั้นก็คือเจี้ยนเฉินเป็นเพียงเซียนระดับสูงขั้นสูงสุดซึ่งต่างกับเซียนผู้เชี่ยวชาญมาก“เจ้าเด็กเหลือขอ วันนี้ข้าจะได้เห็นว่าเจ้าเปลี่ยนไปมากแค่ไหนใน 1 ปี ! ยาม ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีของเขา ! ” แสงสีเหลืองเริ่มส่องแสงขึ้นที่แขนของเทียนซ่งหลีในขณะที่เขาจับขวานเล่มใหม่ เขาบินตรงเข้าหาเจี้ยนเฉินเพื่อต่อสู้“ย้าก ! ” ด้วยเสียงคำรามเดียว เทียนซ่งหลียกขวานขึ้นไปในอากาศและเหวี่ยงลงไปหาเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินมีสีหน้าเยาะเย้ย หนึ่งปีที่ผ่านมาการโจมตีเหมือนฟ้าผ่าของเทียนซ่งหลีซึ่งบังคับให้เจี้ยนเฉินต้องหลบเลี่ยงแต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างกันแสงสลัวเริ่มปรากฏขึ้นรอบ ๆ กระบี่ของเจี้ยนเฉินในข
