ลเทียนซ่งของเราอย่างนั้นหรือ ? ““ใช่แล้ว นายท่าน ! ชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก และเขาฆ่าทหารยามที่เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญไป 2 คน ! ” ชายผู้นั้นตอบ“ฮึ่ม ! ” ดวงตาของเทียนซ่งหลีเปล่งประกายความเกลียดชังขณะที่เขาถ่มน้ำลายออกมา “เขาใจร้อนมากอยากจะรีบตายซินะ ถึงกล้าเข้ามาหาเรื่องในตระกูลเทียนซ่ง ข้าจะออกไปดูเองว่ามันเป็นใคร ! “
บุญคุณต้องทดแทนความแค้นต้องชำระ หากมีใครช่วยเหลือก็ต้องตอบแทน หากความเกลียดชังถูกจารึกไว้ลึกลงไปในกระดูกก็ต้องล้างแค้นเอาคืนเป็นร้อยเท่า นี่เป็นคติประจำใจที่เจี้ยนเฉินเก็บไว้ในใจในฐานะเซียนในโลกที่ผ่านมา จนถึงวันนี้เจี้ยนเฉินก็ยังไม่ได้เปลี่ยนความคิดของเขา
ลานบ้านของตระกูลเทียนซ่งค่อนข้างเรียบง่าย มีประตูสูงที่เปิดกว้างเอาไว้โดยไม่มีปัญหา เมื่อมองเข้าไปจะเห็นคนที่มีร่างกายกำยำ 8 คนซึ่งพวกเขาจะจ้องกลับมาด้วยแววตาที่โหดเหี้ยมเจี้ยนเฉินชะลอความเร็วลงในขณะที่เขาเดินไปยังลานโล่งอย่างใจเย็นราวกับว่าเขากำลังเดินเล่นอยู่ ในความเป็นจริง เขาดูสบายใจราวกับว่าไม่มีศัตรูอาฆาตแค้นยามแปดคนที่เฝ้าประตูตระหนักว่าเจี้ยนเฉินกำลังมาหาพวกเขา ดังนั้นเมื่อเขาเข้ามาใกล้ ชายสองคนก็ขวางทางเขาและเรียกเขาไว้ หยุดนะ ! เจ้ามีเรื่องอะไรที่นี่”เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายสองคนต่อหน้าเขาในที่สุดก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันเย็นชา “ข้ามาฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด”ยามทั้งหมดจ้องเขาขณะที่พวกเขางงกับคำตอบ ในขณะที่คิดเกี่ยวกับสิ่งท
