เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความสับสน แม้แต่หัวหน้าทหารรับจ้างต่างก็มองหน้ากันด้วยความสงสัยและงุนงงในขณะที่พวกเขาพยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก“เกิดอะไรขึ้นข้างนอก ทำไมเสียงถึงดังมาก ? ” เทียนซ่งหลีร้องถามคนรอบข้าง” ท่าน ท่านหัวหน้า มีชายคนหนึ่งกำลังสร้างความวุ่นวายให้ตระกูลเทียนซ่งของเรา เขาฆ่าทหารยามของเราไปแล้ว 10 คนโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว ! ” ชายคนหนึ่งร้องออกมาอย่างเร่งรีบขณะที่เขาวิ่งเข้ามาในห้องโถงเทียนซ่งหลีตาลุกเป็นไฟ เขาตะโกนว่า “อะไรนะ ? มีคนกล้าเข้ามาสร้างปัญหาในตระกูลเทียนซ่งของเราอย่างนั้นหรือ ? ““ใช่แล้ว นายท่าน ! ชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก และเขาฆ่าทหารยามที่เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญไป 2 คน ! ” ชายผู้นั้นตอบ“ฮึ่ม ! ” ดวงตาของเทียนซ่งหลีเปล่งประกายความเกลียดชังขณะที่เขาถ่มน้ำลายออกมา “เขาใจร้อนมากอยากจะรีบตายซินะ ถึงกล้าเข้ามาหาเรื่องในตระกูลเทียนซ่ง ข้าจะออกไปดูเองว่ามันเป็นใคร ! “
เจี้ยนเฉินชะลอความเร็วลงในขณะที่เขาเดินไปยังลานโล่งอย่างใจเย็นราวกับว่าเขากำลังเดินเล่นอยู่ ในความเป็นจริง เขาดูสบายใจราวกับว่าไม่มีศัตรูอาฆาตแค้น
ยามแปดคนที่เฝ้าประตูตระหนักว่าเจี้ยนเฉินกำลังมาหาพวกเขา ดังนั้นเมื่อเขาเข้ามาใกล้ ชายสองคนก็ขวางทางเขาและเรียกเขาไว้ หยุดนะ ! เจ้ามีเรื่องอะไรที่นี่”เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายสองคนต่อหน้าเขาในที่สุดก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันเย็นชา “ข้ามาฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด”ยามทั้งหมดจ้องเขา
