ป เจี้ยนเฉินก็รู้สึกสงสัย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคำพูดอะไรที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้ เจี้ยนเฉินก็ได้เริ่มเดาเรื่องสองเรื่องที่อาจจะเป็นไปได้หลังจากที่เต้าหลีจ้องมาที่เขาทันใดนั้นเอง สายตาของเจี้ยนเฉินก็เป็นประกายในขณะที่เขาคิดกับตัวเอง “เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตระกูลเทียนซ่ง ? ” ศัตรูของเจี้ยนเฉินในเมืองเวคนั้นมีน้อยมาก แต่หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของหยุนหลีที่เคร่งเครียดมาก ก็มีเพียงเรื่องเดียว หลังจากที่เขาจัดการกับตระกูลโจวและทหารรับจ้างโจวไป เทียนซ่งหลีจากตระกูลเทียนซ่งก็ทราบข่าวแล้ว และการที่เจี้ยนเฉินไปฆ่าบุตรชายของเขา เทียนซ่งคัง นั้น ความแค้นนี้คงไม่จบอย่างสวยงามแน่
“น้องชาย โปรดรอก่อน ! ” เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินช้าลง เต้าหลีก็เรียกออกไปอีกครั้ง ในขณัที่เขาเร่งกลุ่มของเขาให้เร็วยิ่งขึ้น
เจี้ยนเฉินมองไปที่เต้าหลีและกลุ่มชายที่อยู่ถัดจากเขาก่อนที่จะถามเต้าหลีออกไปว่า “ผู้บัญชาการเต้าหลี มีปัญหาอะไรงั้นหรือ?”ผู้บัญชาการเต้าหลียิ้มออกมาอย่างจริงใจในขณะที่เขาทักทายเจี้ยนเฉิน “น้องขาย นี่เป็นท่านเจ้าเมืองเวค” เขาชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ถัดจากเขา“ท่านเจ้าเมืองเวค!” เจี้ยนเฉินสะดุ้งเล็กน้อย เขามองไปที่เจ้าเมืองทันทีและประสานมือ “ท่านก็เป็นท่านเจ้าเมืองเวค ข้าน้อยคือเจี้ยนเฉิน ต้องขออภัยที่ข้าน้อยไม่รู้จักกาละเทศะ”ในที่ที่เจ้าเมืองได้ยินครั้งแรกว่า เจี้
