นเจ้าเมืองของข้า”หลังจากที่ได้ยิน หัวใจของเจี้ยนเฉินก็เต้นแรงในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวของลุงเคนดัล เขาไม่ลังเลและยอมตามเจ้าเมืองไปจวนเจ้าเมืองตั้งอยู่ในใจกลางของเมืองเวคและเป็นอาคารที่ตื่นตาตื่นใจของเมืองที่สุด มันมีเนื้อที่หลายตารางกิโลเมตรและเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุด แม้แต่ขนาดของอาคารสหภาพทหารรับจ้างยังเทียบกับจวนเจ้าเมืองแห่งนี้ไม่ได้เลย รอบ ๆ จวนมีกลุ่มเวรยามที่กำลังเดินตรวจตราไปทุกซอกทุกมุมไปรอบ ๆ ทั้งกลางวันและกลางคืน ทำให้จวนนี้ได้รับการป้องการอย่างแน่นหนาภายในโถงหลักของจวน เจ้าเมืองหยุนหลีก็ไม่ได้นั่งบนบัลลังที่เขานั่งประจำและลดสถานะของเขาลงมานั่งในระดับเดียวกับกับเจี้ยนเฉินแทน ในขณะที่พวกเขารออยู่นั้น หญิงรับใช้หลายคนก็เริ่มยกน้ำชาให้กับพวกเขาทั้งสองพูดคุยกันสักพักก่อนที่จะเข้าปัญหาหลัก“น้องเจี้ยนเฉิน ข้ามั่นใจว่า เจ้ารู้ว่าเมืองเวคนั้นกำลังจะเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์อสูร นี่เป็นบททดสอบความเป็นความตายของเมืองเวค ถ้าเราล้มเหลวในการป้องกันเมืองจากฝูงสัตว์อสูร คนหลายหมื่นคนต้องกลายเป็นอาหารให้สัตว์อสูรแน่ ดังนั้นข้าจึงหวังอย่างยิ่งว่าน้องเจี้ยนเฉินจะสามารถให้พวกเรายืมพลังของเจ้าเพื่อปกป้องเมืองเวคเอาไว้ได้” รอยยิ้มของหยุนหลีจางไปและเคร่งเครียดแทน ในขณะที่เขากำลังพูดถึงประเด็นที่เคร่งเครียดเจี้ยนเฉินหัวเราะ “ท่านเจ้าเมืองคาดหวังในตัวข้าน้อยสูงเกินไปแล
