รอยเลือดที่เจี้ยนเฉินทิ้งไว้…..เจี้ยนเฉินเดินขมวดคิ้วไปตามถนนอย่างช้า ๆ ในขณะที่เขาคิดกับตัวเอง เขาไม่รู้ว่าเขาจะหาครอบครัวของลุงเคนดัลอย่างไร เมืองเวคไม่ใช้เมืองเล็ก ๆ แต่เป็นเมืองที่มีคนหลายแสนคน การหาคนสองคนในหมู่คนที่มากมายขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ อีกทั้ง ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินไม่มั่นใจว่าครอบครัวของลุงเคนดัลยังอยู่ในเมืองเวคหรือย้ายไปเมืองอื่นแล้วหรือไม่ การพยายามที่จะตามหาครอบครัวนี้นั้นไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร“ท่านลุงเคนดัล ไม่ต้องกังวลไป ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ข้าจะหาครอบครัวของท่านและจะดูแลพวกเขา ข้าจะทำให้พวกเขาอยู่อย่างมีความสุขชั่วชีวิต” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะทุ่มเทในการหาครอบครัวเคนดัล เขาต้องจัดการกับตระกูลเทียนซ่งก่อนในตอนแรก เจี้ยนเฉินถูกบีบให้ต้องหนีไปจากเมืองเวคเพราะตระกูลเทียนซ่ง ความแค้นนี้นั้นหนักหนาและยากที่จะลืมไปได้ เขารู้ด้วยว่า การที่เขาฆ่าลูกชายของเทียนซ่งหลี เทียนซงคังไปนั้น ก็ทำให้เขาแค้นเจี้ยนเฉินพอ ๆ กัน นี่เกิดกว่าที่จะเจรจาได้ ใครสักคนต้องตายเท่านั้นถ้าเขาไม่จัดการกับตระกูลเทียนซ่ง เจี้ยนเฉินก็ไม่กล้าที่จะตามหาครอบครัวของลุงเคนดัล นอกเหนือไปจากนั้น ถ้าตระกูลเทียนซ่งล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ของเขากับครอบครัวเคนดัล พวกเขาต้องพยายามทำให้เขาติดอยู่กับที่ หลบหนีไม่ได้แน่นอน
กระบี่วายุโปรยถูกดึงออกมาอย่างช้า ๆ จากคอของโจวบูตง
