ี่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นของลาน แต่เขาก็ไม่เห็นโจวหยุนตาของเจี้ยนเฉินหรี่เล็กลง “ถ้าเช่นนั้นเขาก็หนีไปแล้วซินะ”ในขณะที่เขาพูด เจี้ยนเฉินก็มองไปที่ศพบนพื้นก่อนจะมองไปที่เข็มขัดมิติที่อยู่ที่เอวของโจวบูตง เจี้ยนเฉินก้าวไปด้านหน้าสองก้าวก่อนที่คว้าเอาเข็มขัดมิตินั้นมาโจวบูตงเป็นหัวหน้าของตระกูล ของที่เขาครอบครองน่าจะต้องเป็นของที่แพงแน่“เอ๊ะ ? ” ที่หางตาของเจี้ยนเฉิน เขาสังเกตเห็นด้ายที่อยู่ที่คอของโจวบูตง มันซ่อนอยู่ใต้เสื้อและเลือดของโจวบูตง เจี้ยนเฉินเจอเข้ากับความลับที่ศพกำลังซ่อนเอาไว้ในที่สุดสายด้ายลับนี้เกือบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันถูกเห็นเพราะเลือดย้อมมันจนกลายเป็นสีแดงเจี้ยนเฉินเอาเสื้อออกจากคอที่ชุ่มเลือดของโจวบูตง ซึ่งทำให้เขาเห็นเส้นด้ายที่นำไปสู่ส่วนท้องของโจวบูตงในตอนที่เจี้ยนเฉินพอกับแหวนมิติเข้า ตาของเขาก็เป็นประกายในขณะที่เขาร้องออกมาอย่างอย่างประหลาดใจ “นี่มันแหวนมิติ ! ” เสียงของเขาดูมีความพอใจมากแหวนมิตินี้ถูกซ่อนไว้โดยโจวบูตงเอง เมื่อมันเป็นความลับแบบนั้น มันจะต้องมีสมบัติที่ซ่อนอยู่ในนั้นแน่เจี้ยนเฉินดึงเอาแหวนมิติที่ซ่อนไว้ออกมาจากคอของโจวบูตง เขายินดีมาก แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ดูด้านในว่ามีของอะไร แต่เขาก็เก็บมันเข้าไปในแหวนมิติของเขา เขาไม่มีเวลาที่จะดูมันในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงวิ่งออกไปจากลานทันทีในตอนที่เจี้ยนเฉินออกจากลานไป เขาก็ได้ยินเสียงของคนบางคนที่ได้ยินเ
