้างแค้นพวกเรา ! คนนับร้อยของทหารรับจ้างโจวของพวกเราได้ตายไปและมีพวกเรากลุ่มเดียวที่เหลือรอดอยู่ ! ” คนนำกลุ่มตะโกนบอกผู้เฒ่าเมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนในที่นี้ก็ตื่นตระหนก“อะไรนะ? เจ้าบอกว่าพวกเจ้าคือกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ของทหารรับจ้างโจวงั้นหรือ ? ” โจวหยุนพูดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาลุกขึ้นทันทีและเดินไปที่ชายคนที่ตะโกนเสียงดัง“ครับ หัวหน้า ! มีเพียงพวกเราเท่านั้นที่มีชีวิตรอด ! ” ทหารรับจ้างตะโกนออกมาอย่างหดหู่พร้อมเสียงสั่นเล็กน้อย“ไม่มีใครเหลืออีกเลยหรือ ? ” สายตาของโจวหยุนมืดมนลงทันที“ทุกคน ทุกคนตายหมด หัวหน้า” ทหารรับจ้างอีกคนพูดออกมาเมื่อได้ยินดังนั้น จิตสังหารมหาศาลก็ไหลออกมาจากร่างของโจวหยุน ในขณะที่เขาคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “ใครกันที่กล้า…”“ปัง ! “ก่อนที่โจวหยุนจะพูดจบ ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลโจวก็ระเบิดเปิดออกมาด้วยเสียงอันดังก่อนที่จะแตกออกเป็นสี่ชิ้นและปลิวมาที่ลาน
เทือกเขาสัตว์อสูรอยู่ห่างจากเมืองเวคประมาณ 20 กิโลเมตร มันเหมือนกว่าเมืองชั้นสามอื่นและมีประสบการณ์สูงในการขับไล่คลื่นการโจมตีของสัตว์อสูร แม้แต่กำแพงเมืองยังเทียบเท่ากับกำแพงเมืองของเมืองชั้นหนึ่ง ทุกครั้งที่สัตว์อสูรเข้ามาโจมตี เมืองชั้นสามนี้ก็จะยืนหยัดอยู่ได้เสมอ ดังนั้นคนที่เกิดและโตในเมืองทั้งหมดจึงคุ้นเคยกับการปิดล้อมจากสัตว์อสูรดี
ภายในเมืองเวค เจ้าเมืองได้ประกาศข่าวเช่นเดียวประกาศงานเอาไว้ที่สหภ
