ที่เขาวิ่งไปที่ประตู“ใช่ ตามหาหัวหน้าเร็วเข้า ! “เซียนผู้เชี่ยวชาญคนอื่นก็ได้สติ พวกเขาไม่ลังเลใจและทิ้งคนอื่นไว้เพื่อพยายามที่จะหนีเจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยที่เต็มไปด้วยเลือดออกมาช้า ๆ จากคอของชายที่มีแผลเป็นที่ตายแล้ว เขามองไปที่เซียนผู้เชี่ยวชาญที่กำลังหนี เขาเหยียดยิ้มออกมาก่อนที่จะตามพวกนั้นออกไปไม่นานหลังจากที่เจี้ยนเฉินออกไป กลุ่มคนที่ตามเจี้ยนเฉินมาจากโรงเตี้ยมจู่ ๆ ก็ปรากฎขึ้นที่สำนักงานใหญ่ของทหารรับจ้างโจวอย่างไรก็ตาม ในตอนที่กลุ่มนี้เห็นถาพที่น่ากลัวที่อยู่ด้านในบานประตูที่พัง ใบหน้าของพวกเขาทั้งหมดก็ตื่นตระหนกเหมือนว่าพวกเขาไม่เชื่อในสิ่งที่พวกเขากำลังเห็นจากเวลาที่เจี้ยนเฉินใช้ตั้งแต่เข้าไปที่สำนักงานใหญ่ รวมกันไม่เกิด 10 อึดใจเท่านั้น ในเวลาสั้น ๆ เพียงเท่านี้ สำนักงานใหญ่ก็เต็มไปด้วยศพกว่าร้อยศพ ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง
เจี้ยนเฉินเหยียดออกมาในขณะที่ร่างของเขาก็แวบหายไปจากสายตา ในตอนที่ร่างของเขาหายไป อาวุธเซียนของศัตรูของเขาก็หายวับว่างเปล่าไป
เจี้ยนเฉินเคลื่อนไปมาดุจสายฟ้าในขณะที่เขาฟันกระบี่วายุโปรยออกไป เขาแทงไปที่คอของทหารรับจ้างอย่างง่ายดาย กระบี่ของเขาเคลื่อนไหวด้วยความว่องไวและนิ่มนวล มันเร็วพอที่จะทำให้เซียนและเซียนระดับสูงตายโดยไม่รู้ตัว แต่ละคนล้มลงไปที่พื้นในตอนที่ถูกฆ่าแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะสู้กับคนเป็นร้อย แต่ความสามารถในการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายก็แตกต่างกัน
