ังไม่พอเพราะเขาต้องการที่จะฆ่าหัวหน้าชายที่มีแผลเป็นถอนหายใจยาวออกมา ในขณะที่เขาพยายามจะสงบใจลง เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินและพูดออกมาเสียงสั่น “น้องชาย ข้าไม่รู้ว่าหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างโจวของพวกเราไปหาเรื่องอะไรเจ้าจนถึงขนาดที่เจ้าต้องการจะกำจัดพวกเราให้สิ้นซาก” เปรียบเทียบกับก่อนหน้านี้ ท่าทีของชายที่มีแผลเป็นก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงสายตาเย็นชาของเจี้ยนเฉินยิ่งมืดมนกว่าเดิมในขณะที่เขาก้าวออกไปหาชายที่มีแผลเป็น แต่ละก้าวที่เจี้ยนเฉินก้าวไปยิ่งทำให้ชายคนนั้นยิ่งกังวลก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดออกมา “ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หัวหน้าของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน ? ” เจี้ยนเฉินไม่สนใจกับคำถามอื่น ๆเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินกำลังเข้ามาใกล้เขา ชายคนนั้นก็ถอยกลับไปหลายก้าวอย่างลังเล “หัวหน้าอยู่ที่ไหน ข้าไม่รู้..”เมื่อได้ยินดังนั้น ตาของเจี้ยนเฉินก็เป็นประกายเย็นชาและไม่สนใจชายที่มีแผลเป็นอีกต่อไป เขาปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าชายที่มีแผลเป็นทันที และแทงกระบี่วายุโปรยไปที่คอของชายที่มีแผลเป็นใบหน้าของชายคนนั้นตื่นตระหนกทันทีในขณะที่เขาพยายามที่จะถอยกลับไป ทันใดนั้นดาบก็ปรากฎขึ้นในมือของเขาเพราะเขาพยายามที่จะป้องกันกระบี่วายุโปรย อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้ทันยกดาบขึ้นมา กระบี่วายุโปรยก็แทงลึกเข้าไปในคอของเขาแล้ว เลือดไหลออกมาจากหลังคอของเขาเมื่อได้เห็นว่าชายที่มีแผลเป็นยังไม่อาจรอดชีวิตหลังจากรับมือเจี้ยนเฉินได
