ะตูเพื่อที่จะรายงานปัญหาทันใดนั้นเอง ในตอนที่ทหารรับจ้างสองคนเคลื่อนไหว กระบี่วายุโปรยของเจี้ยนเฉินก็เป็นประกายสีเงินและแทงเข้าไปที่คอของคนทั้งสองก่อนที่พวกเขาจะทันได้ทำอะไรในการเคลื่อนไหวเดียว เจี้ยนเฉินได้ฆ่ายามรักษาการสามในสี่คนที่ประตูไป และคนสุดท้ายได้หนีเข้าไปข้างในเพื่อเตือนคนอื่น ๆเจี้ยนเฉินจ้องอย่างเย็นชาไปที่ศพของยามรักษาการณ์บนพื้น เขามองไปที่ป้ายเหนือหัว “ทหารรับจ้างโจว วันนี้จะเป็นวันที่พวกเจ้าจะสาบสูญไปจากเมืองเวค” หลังจากนั้น เขาก็กระโจนขึ้นไปในอากาศพร้อมกับแสงจาง ๆ ของกระบี่วายุโปรยของเขา และเขาก็ฟันมันลงไปที่ป้ายที่เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มทหารรับจ้างโจวหลังจากที่ทำลายป้ายของกลุ่มทหารรับจ้างโจวไปแล้ว เจี้ยนเฉินก็ถีบประตูให้เปิดออกจนประตูไม้แตกกระจายออกเป็นชิ้น ๆ ทันทีก่อนที่จะกระเด็นไปตรงพื้นที่ห่างจากเขา“ปัง ! “ในตอนที่ประตูบานใหญ่ตกกระทบพื้น เสียงดังก็กังวานไปทั่วอากาศในขณะที่เศษประตูที่ถูกทำลายก็ลอยกระเด็นไปทุกที่เหมือนพายุหนาม“หืม ใครกันช่างกล้าที่มาโจมตีทหารรับจ้างโจวของพวกเรา ? ” ในเวลาเดียวกัน เสียงโกรธเกรี้ยวก็ร้องออกมาจากด้านในเจี้ยนเฉินเดินเข้าไปอย่างปกติทีละก้าวทีละก้าว เขาเดินไปอย่างนุ่มนวลเหมือนว่าเขากำลังเดินเล่น แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ยังสงบเหมือนว่าเขาไม่ได้คิดว่าทหารรับจ้างโจวเป็นเรื่องเคร่งเครียดอะไรในขณะที่เจี้ยนเฉินเดินไปที่ลานบ้าน ร่างข้างในบ้านก็ปราก
