างวิตกกังวลเมื่อเขาพยายามผูกมัดเจี้ยนเฉินเข้าไว้ในกลุ่ม
เจียนเฉินตอบด้วยรอยยิ้มเชิงขอโทษ” ข้าขอบคุณ หัวหน้าฮูดอฟ สำหรับข้อเสนอของท่าน แต่ข้าได้เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างอื่นแล้ว”
” โอ้ ช่างเป็นความอับอายอย่างยิ่งใหญ่” ฮูดอฟพูดอย่างผิดหวัง จากนั้นเขาก็ดูเจี้ยนเฉิน อีกครั้งแล้วพูดอีกครั้ง” สำหรับกลุ่มทหารรับจ้างที่มีคนอย่างเจ้านั่นหมายความว่ากลุ่มทหารรับจ้างนั้นแข็งแกร่งมาก”
เจี้ยนเฉินส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น” ตอนนี้นอกเหนือจากข้าแล้วมีเพียงคนเดียวในนั้น ข้าเป็นหัวหน้า”
ฮูดอฟมองดูเจี้ยนเฉินด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากของเขา ชายคนนั้นกำลังคิดถึงบางสิ่งอยู่ในหัวของเขา
หลังจากนั้นกลุ่มก็เดินทางต่อไปยังเมืองเวคอย่างช้า ๆ ระหว่างการเดินทางตำแหน่งของเจี้ยนเฉิน ภายในกลุ่มทหารรับจ้างอัศวินได้เปลี่ยนไปอย่างมาก ทุกคนเคารพเขามาก เหนือกว่าหัวหน้าของพวกเขาเอง แม้แต่หัวหน้าฮูดอฟเองก็ยังใช้น้ำเสียงที่อบอุ่นและรักใคร่ในการพูดคุยกับเขา
หลังจากนั้น ถนนก็ค่อนข้างสงบ อีกสามวันผ่านไปก่อนที่กองคาราวานจะไปถึงอาณาเขตเมืองเวค ที่นี่เจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นเทือกเขาสัตว์อสูรได้อย่างชัดเจนซึ่งห่างออกไป 20 กิโลเมตรจากเมืองเวค
ด้านหน้าของพวกเขา กำแพงเมืองสูงของเมืองเวคปรากฏสู่สายตาของทุกคน แม้หลังจากผ่านไป 1 ปี กำแพงเมืองก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือจำนวนทหารที่อยู่บนกำแพง
