นเฉินทำเป็นไม่ได้ยินคำเตือนของฮูดอฟและด้วยสายตาที่เฉียบคมซึ่งเต็มไปด้วยพลังงาน เขามองไปที่สัตว์อสูรสงครามที่กำลังใกล้เข้ามา กระบี่วายุโปรยเจี้ยนเฉินก็เปล่งแสงสีม่วงและสีฟ้า
“โฮก ! ” สัตว์อสูรสงครามอยู่ตรงด้านหน้าของเจี้ยนเฉินในขณะนี้ พร้อมกับเสียงคำราม มันยกขาเพื่อกระทืบเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินก้าวเท้าหลบไปด้านข้าง จากนั้นก็พุ่งเข้ามาหว่างคิ้วของสัตว์อสูรสงคราม กระบี่วายุโปรยแทงไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า
คราวนี้ช่วงเวลาที่กระบี่วายุโปรยปะทะเข้ากับคิ้วของสัตว์อสูรสงคราม มันเกือบราวกับว่าไม่มีการป้องกันอีกต่อไป กระบี่วายุโปรยแทงทะลุเกราะป้องกันของสัตว์อสูรสงครามลงไปในกะโหลกศีรษะของมันอย่างง่ายดาย
การป้องกันของสัตว์อสูรสงครามนั้นเปรียบเสมือนเต้าหู้เมื่อเทียบกับกระบี่วายุโปรย ขณะที่เจี้ยนเฉินแทงด้วยกระบี่วายุโปรยของเขา เขาไม่รู้สึกถึงแรงต่อต้านเลย
“ฮูว์ ! ” สัตว์อสูรสงครามร้องออกมาอย่างน่าสมเพชสะท้อนมาในอากาศ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดค่อย ๆ หายไป เมื่อร่างยักษ์กระแทกลงกับพื้นอย่างช้า ๆ
เจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยของเขาออกจากหัวกะโหลกของสัตว์อสูรสงครามในขณะที่เลือดหยดไม่กี่หยดก็ตกลงสู่พื้น
“ปัง ! ” ร่างยักษ์ของสัตว์อสูรสงครามกระแทกกับ พื้นดินสั่นสะเทือนสองครั้งก่อนที่จะส่งฝุ่นจำนวนมากลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศ
