มันกำลังจะมา ! ท่านฮาริ ท่านควรเก็บของที่สำคัญที่สุดเข้าไปในเข็มขัดมิติของท่านก่อน มันมีมากเกินไป มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรักษาพวกมันไว้ทั้งหมด!” เมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรสงครามกำลังเหยียบย่ำ ทหารรับจ้างคนหนึ่งก็ตะโกนบอกชายที่ดูอ่อนแอที่อยู่ข้างหลังพวกเขาอย่างกังวล
“แต่ แต่สิ่งของเหล่านี้ล้วนแต่มีค่า ! นี่คือทั้งหมดของชีวิตข้าจริง ๆ ถ้าข้ายอมแพ้ ข้าจะสิ้นเนื้อประดาตัว ! ยิ่งกว่านั้นเข็มขัดมิติของข้าก็ยังไม่ใหญ่พอมาตั้งแต่ต้น ดังนั้นข้าไม่สามารถเก็บพวกมันได้มากนัก ! ” ฮาริร้องออกมาอย่างขมขื่น ขณะที่เขามองไปที่รถม้าทั้งสิบคันด้วยหัวใจที่แตกสลาย
“ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนก ปล่อยสัตว์อสูรสงครามตัวนี้ไว้กับข้าที่นี่ ข้าจะถ่วงเวลามันเอง”
เช่นเดียวกับฮาริและทหารรับจ้างอีกสองสามคนที่กำลังตื่นตระหนก พลันเสียงเรียบ ๆ ก็ดังขึ้น ทุกคนที่อยู่ใกล้ ๆ หันหน้าไปมองเจ้าของเสียง ซึ่งเห็นเพียงเจี้ยนเฉินผู้ซึ่งไม่ได้ใส่ใจที่จะมีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้จนกระทั่งถึงตอนนี้
ทหารรับจ้างและฮาริมองอย่างสงสัยเมื่อเห็นเจี้ยนเฉินในวัยยี่สิบปีเดินไปข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เชื่อคำพูดที่เขาพูด ดังนั้นทหารรับจ้างจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจี้ยนเฉิน เจ้าพูดอะไรออกมา ? เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดสัตว์อสูรสงครามได้เช่นนั้นหรือ ? “
“เจี้ยนเฉิน สัตว์อสูรสงครามตัวนี้แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อในแง่ของการป้องกัน ไม่เพียงแค่นั้น แต่มัน
