วามตายอย่างหวุดหวิด เมื่ออาการของเขาดีขึ้น เจี้ยนเฉินก็หยุดการใช้พลังเซียนธาตุแสงเพาะเขาไม่ต้องการที่จะให้คนอื่นรู้ว่าเขาสามารถใช้พลังเซียนธาตุแสงในการรักษาได้ นั่นหมายความว่าบาดแผลของชายคนนั้นจะไม่หายเป็นปกติด้วยการรักษาเพียงครั้งเดียว
เจี้ยนเฉินยืนอยู่หน้าเตียง เพียงมองไปที่ชายคนที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน จากรูปลักษณ์ของเขา ชายคนนั้นดูเหมือนจะอายุประมาณ 28 ปีและค่อนข้างหล่อเหลา
ทันใดนั้นดวงตาของชายหนุ่มเริ่มกระพริบและเริ่มมองไปรอบ ๆ ในที่สุดดวงตาของเขาจับจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความสับสนก่อนที่จะรู้ตัวว่าเขาปลอดภัย
” ท่านเป็นคนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ใช่หรือไม่ ? ” เขาถามเจี้ยนเฉินอย่างอ่อนแรง
เจี้ยนเฉินพยักหน้าตอบว่า” ถูกต้อง ข้าเอง”
” ขอบคุณมากที่ช่วยข้า ข้าผู้นี้ขอขอบคุณอย่างมากจริงๆ และจะตอบแทนพระคุณนี้” ชายหนุ่มตอบ
เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า” สำหรับตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ปล่อยเรื่องตอบแทนข้าไปก่อน ข้าเองก็ถูกคนอื่นช่วยชีวิตเช่นเดียวกับเจ้า เราค่อนข้างคล้ายกัน”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนบนใบหน้าขณะที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น” ข้ามีนามว่าหมิงตง ผู้มีพระคุณมีนามว่ากระไร ? “
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้หน้าต่างและตอบว่า “เจ้าเรียกข้าว่าเจี้ยนเฉินก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าผู้มีพระคุณ”
“บาดแผลของเจ้ายังสาหัสมาก ถ้าไม่ใช่เพราะข้าพาเจ้าลงจากภูเขาและใช้ยาบางอย่างรักษา เจ้าคงจะต้องตายภา
