สีฟ้าเหนือหัวของเจี้ยนเฉินค่อย ๆ จางลงก่อนที่จะหายไปจากสายตาไม่นานหลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็ลืมตาอย่างช้า ๆ และมีสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง เจี้ยนเฉินยืนขึ้นอย่างช้า ๆ แม้ว่าเวลาผ่านไปเพียง 1 ชั่วยาม เขาก็ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างในเวลานี้ หลังจากตลอดเวลานี้ ในที่สุดเขาก็ค้นพบว่ามีแสงสีม่วงและสีฟ้าอยู่ในจุดตันเถียนซึ่งเป็นปัญหาที่เขาเคยสงสัยมาตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกมันปรากฏตัว อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินพบความจริงของสถานการณ์ที่ยากจะเชื่อ แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจ แต่เขาก็ยังไม่สามารถยอมรับได้โดยเร็วรอสโก้เข้ามาหาเจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆ หลังจากสังเกตเขาจากระยะไกลก่อนพูดด้วยความกังวลว่า” เจ้าหนุ่มตอนนี้เจ้าสบายดีหรือไม่ ? สิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้ามันน่าตกใจมาก ? “เจี้ยนเฉินส่ายหน้าช้า ๆ ” ข้าสบายดี ท่านลุง แค่เหนื่อยนิดหน่อย ท่านช่วยหาห้องว่างให้ข้านอนพักซักครู่ได้หรือไม่ “เมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน รอสโก้ก็ระบายลมหายใจออกมา อย่างน้อยที่สุดเขายืนยันได้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด” ตราบใดที่เจ้าสบายดีแล้วก็ไม่มีปัญหา ข้าจะให้คนในหมู่บ้านเตรียมห้องให้เจ้าตามรอบนอกหมู่บ้านเพื่อที่จะได้ไม่มีใครมารบกวนเจ้า มันจะสงบสุขเช่นกัน ตามมาเลยตอนนี้”หลังจากนั้นรอสโก้พาเจี้ยนเฉินไปที่บ้านอีกหลังหนึ่งข้าง ๆ หมู่บ้าน ข้างในบ้านไม่มีเครื่องเรือนเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แม้ก
