ะบี่ภายในตันเถียนของเขาก็หม่นแสงและกลายเป็นมืดหม่นเช่นกันตกบ่าย เจี้ยนเฉินก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยเข้ามาในห้องแอ้ด ในเวลานั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นและชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาโดยหยุดอยู่หน้าเตียงเจี้ยนเฉินเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินหลับตา ชายคนนั้นก็เข้ามาสูดลมหายใจและพูด ไอ๊หยา เขาหลับไปอีกสองวันโดยไม่ตื่นขึ้นมากินแม้แต่ครั้งเดียว แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เป็นเรื่องโชคร้ายจริง ๆ ที่หมู่บ้านยากจนแห่งนี้ไม่อาจหายาดี ๆ มารักษาได้ชายคนนั้นส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องท่านลุง ! ทันใดนั้นน้ำเสียงที่อ่อนแรงก็ดังมาจากด้านหลัง ชายคนนั้นหยุดตัวก่อนที่จะหมุนตัวกลับมาเพื่อดูเจี้ยนเฉินและตะโกนออกมาด้วยความดีใจว่า เจ้าหนู ในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้นมา ! หลังจากที่เจ้าได้หมดสติไปอีกครั้ง ข้าก็กลัวว่าเจ้าจะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วเมื่อได้ยินอย่างนั้นเจี้ยนเฉินก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า นี่ต้องขอโทษจริง ๆ ข้าทำให้ท่านลุงเป็นห่วงแล้วไม่ต้องห่วง ตราบใดที่เจ้าฟื้นขึ้นมา อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัย ใช่แล้ว ! เจ้ายังไม่ได้กินอะไรเลยในสองวันนี้ ข้าแน่ใจว่าเจ้าต้องหิวมากแน่ ๆ ข้าจะนำอาหารมาให้เจ้า จากนั้นชายคนนั้นก็หันหลังกลับและเดินออกจากห้องอีกครั้งไม่นานชายคนนั้นก็นำอาหารเข้ามาอย่างรวดเร็ว เราอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา ดังนั้นสิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นสิ
