ำก็หวนกลับเข้ามาในหัวเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านมา ก่อนที่เขาจะทรุดลงอีกครั้ง ในใจของเขาราวกับมีคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำเข้ามาเจี้ยนเฉินจำได้ว่าเขาถูกกระแทกตกหน้าผาจากฝีมือของเซียนปฐพี เขาตกลงมาที่น้ำและหมดสติไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเขาไม่รู้ข้ายังไม่ตาย ดังนั้นที่ข้ารอดได้เพราะว่าใครบางคนยื่นมือเข้ามาช่วย เจี้ยนเฉินสรุปอย่างมีความสุขเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดว่าเขาตายแล้ว เขาไม่คิดว่าเขาจะมีชีวิตอยู่หลังจากที่ตกหน้าผาตระกูลฮาริโด้และตระกูลอื่น ๆ ที่โจมตีข้าที่เมืองฟินิกซ์ ข้า เจี้ยนเฉินจะไม่ยอมให้อภัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้ ความทรงจำของเขายังคงไหลเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง ขณะที่เขาเกิดความโกรธแค้นและชิงชังจนแสดงออกผ่านสายตา มือทั้งสองของเขากำแน่นขณะที่ย้ำชื่อเหล่านั้นซ้ำ ๆ อยู่ในใจขณะที่เจี้ยนเฉินยืดตัว ความรู้สึกเจ็บปวดก็ไหลเข้ามาในร่างกายของเขาและเขาก็ไม่อาจทำอะไรได้ ทำได้เพียงปล่อยให้ความเจ็บปวดเหล่านั้นแล่นผ่านทั่วร่างกายของเขาไปเมื่อความเจ็บปวดผ่านไป เจี้ยนเฉินก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่เขานอนอยู่บนเตียง เขาจดจ่ออยู่กับร่างกายของเขาและรู้ว่าเขาแค่สวมเสื้อผ้าที่เรียบง่าย นอกจากนั้นเขาก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่าบาดแผลบนร่างกายของเขานั้นได้ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลอย่างดีจากนั้นสายตาของเจี้ยนเฉินก็มองไปที่บริเวณเอว เข็มขัดมิติของเขาหายไปเข็มขัดมิติของข้าหายไปไหนแล้ว ? เจี้ยนเฉินเ
