ี่เขารักมากและพี่ ๆ ที่คอยดูแลเอาใจใส่เขา เช่น เจียงหยางหู่และเจียงหยางหมิงเย่วน่าอดสูจริง ๆ เจ้าควรตายได้แล้ว !ในเวลานั้นเสียงคำรามราวกับฟ้าร้องก็ดังออกมาจากเบื้องหลังของเขา เจียนเฉินมองเห็นชายชราที่กำลังพุ่งเข้ามากับค้อนและมันกำลังจะโดนหลังของเขาแล้ว“ปัง ! “ตั้งแต่ที่เจี้ยนเฉินหมดแรงเขาก็ไม่มีแรงพอที่จะหลบการโจมตีของชายชรา สุดท้ายเขาก็ถูกส่งกระเด็นไปทางหน้าผาเมื่อเห็นเจี้ยนเฉินหายลับสายตาไป ใบหน้าของชายชราก็ว่างเปล่า ความโกรธในหัวใจของเขาก็จางหายไปทันที ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นหน้าผาสูงเบื้องหน้าของเขานี่ มันหน้าผางั้นเรอะ? ข้า…ข้าทำให้เขาตกหน้าผา ! มันจบแล้ว..ข้า…ทักษะการต่อสู้ของข้า… เมื่อมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ชายชราก็รู้สึกปวดใจ
ในความเป็นจริงชายชราก็ไม่แน่ใจว่าทักษะต่อสู้นั้นอยู่กับเจี้ยนเฉินหรือไม่ ดังนั้นตอนแรกเขาไม่กล้าพยายามฆ่าเจี้ยนเฉิน เพราะเขารู้ว่าตราบใดที่เจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่และไม่ยอมมอบทักษะให้กับเขา เขายังคงสามารถบีบบังคับให้เขากลับไปที่ตระกูลของเขาได้และบังคับให้เขาเขียนมันออกมา ถ้าเขาฆ่าเจี้ยนเฉินเขาก็จะไม่มีโอกาสที่จะได้รับทักษะการต่อสู้นี้
เจี้ยนเฉินหันกลับมามองและกัดปากด้วยความโกรธก่อนที่จะพูด ตระกูลฮาริโต้ ข้าขอจดจำชื่อนี้ไว้ เจ้ากล้าที่จะแจ้งชื่อของเจ้ากับข้าหรือไม่ ?ชายชรามีใบหน้าเยาะเย้ยกับคำพูดของเจี้ยนเฉิน ห๊ะ? เจ้ายังต้องการแก้แค้น ? ฮึ่ม ! สำหร
