ฉินรู้สึกวิงเวียนอย่างมากราวกับว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งอาทิตย์ เวลานี้เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการนอนบัดซบ นี่มันหน้าผา ! บังคับให้ตัวเองหยุด เจี้ยนเฉินมองไปที่หน้าผาด้วยหัวใจที่เต้นรัว สายตาของเขาดูสิ้นหวังมากในตอนนี้เขาไม่กลัวตาย แต่ว่าเขาไม่ต้องการตายแบบนี้ นอกจากนี้ในโลกนี้ยังมีมารดาที่เขารักมากและพี่ ๆ ที่คอยดูแลเอาใจใส่เขา เช่น เจียงหยางหู่และเจียงหยางหมิงเย่วน่าอดสูจริง ๆ เจ้าควรตายได้แล้ว !ในเวลานั้นเสียงคำรามราวกับฟ้าร้องก็ดังออกมาจากเบื้องหลังของเขา เจียนเฉินมองเห็นชายชราที่กำลังพุ่งเข้ามากับค้อนและมันกำลังจะโดนหลังของเขาแล้ว“ปัง ! “ตั้งแต่ที่เจี้ยนเฉินหมดแรงเขาก็ไม่มีแรงพอที่จะหลบการโจมตีของชายชรา สุดท้ายเขาก็ถูกส่งกระเด็นไปทางหน้าผาเมื่อเห็นเจี้ยนเฉินหายลับสายตาไป ใบหน้าของชายชราก็ว่างเปล่า ความโกรธในหัวใจของเขาก็จางหายไปทันที ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นหน้าผาสูงเบื้องหน้าของเขานี่ มันหน้าผางั้นเรอะ? ข้า…ข้าทำให้เขาตกหน้าผา ! มันจบแล้ว..ข้า…ทักษะการต่อสู้ของข้า… เมื่อมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ชายชราก็รู้สึกปวดใจ
ฮึ่ม เช่นที่ข้าพูดไป ชายชราผู้นี้ไม่ได้จัดการได้ง่ายเหมือนกับเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ เมื่อเห็นกระบี่วายุโปรยบินเข้ามาหาเขา ชายชราก็แค่นเสียงเย็น เขาโบกมือของเขาและพุ่งไปยังที่เจี้ยนเฉินอยู่“ปัง ! “ฝ่ามือของชายชราตบไปที่กระบี่อย่างแรง ทำให้มันพุ่งตั้งฉากจนตกที่พื้นที่ห
