พูดในความเป็นจริงชายชราก็ไม่แน่ใจว่าทักษะต่อสู้นั้นอยู่กับเจี้ยนเฉินหรือไม่ ดังนั้นตอนแรกเขาไม่กล้าพยายามฆ่าเจี้ยนเฉิน เพราะเขารู้ว่าตราบใดที่เจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่และไม่ยอมมอบทักษะให้กับเขา เขายังคงสามารถบีบบังคับให้เขากลับไปที่ตระกูลของเขาได้และบังคับให้เขาเขียนมันออกมา ถ้าเขาฆ่าเจี้ยนเฉินเขาก็จะไม่มีโอกาสที่จะได้รับทักษะการต่อสู้นี้เจี้ยนเฉินหันกลับมามองและกัดปากด้วยความโกรธก่อนที่จะพูด ตระกูลฮาริโต้ ข้าขอจดจำชื่อนี้ไว้ เจ้ากล้าที่จะแจ้งชื่อของเจ้ากับข้าหรือไม่ ?ชายชรามีใบหน้าเยาะเย้ยกับคำพูดของเจี้ยนเฉิน ห๊ะ? เจ้ายังต้องการแก้แค้น ? ฮึ่ม ! สำหรับคนที่ยังไม่บรรลุเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ยังคงต้องการแก้แค้นตระกูลฮาริโต้ของข้า เจ้านี่มันโง่เง่านัก หากต้องการที่จะรู้ชื่อข้า ได้ จำเอาไว้ให้ดี ตาเฒ่าคนนี้ชื่อ หยานไค่เช่อหยานไค่เช่อ ข้าจะจำเอาไว้ เจี้ยนเฉินถ่มน้ำลาย หลังจากที่เขาพูดจบ กระบี่วายุโปรยก็บินกลับไปหาชายชราอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่มีท่าทีที่จะส่งมอบทักษะการต่อสู้ ตาของชายชราก็กลายเป็นเย็นเยียบ ในที่สุดเขาก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป ค้อนในมือของเขาระเบิดพลังเซียนสีน้ำเงินขณะที่เขาใช้ค้อนทุบไปที่กระบี่วายุโปรยกระบี่วายุโปรยก็ถูกค้อนเหล็กทุบอีกครั้งและวิถีก็เบี่ยงออกไป กระบี่วายุโปรยก็เปรียบดั่งอสรพิษ มันหลีกเลี่ยงค้อนเหล็กและพุ่งที่ลำคอของชายชราในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉิ
