ยาะ วู่หยุน เจ้ากำลังเสียแรงเปล่า เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก ด้วยเหตุนี้ชายชราจึงเริ่มเร่งความเร็วขึ้นและเหาะเข้ามาใกล้เจี้ยนเฉินเรื่อย ๆ4 กิโลเมตร…3 กิโลเมตร…2 กิโลเมตร…ชายชรานั้นรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ในเวลาสั้น ๆ เขาได้ลดระยะทางจาก 5 กิโลเมตรเหลือเพียง 1 กิโลเมตร แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะวิ่งเร็วแค่ไหน มันก็ยังไม่พอที่เขาจะสลัดชายชราทิ้งไปได้ด้วยความที่พลังเซียนได้ถูกใช้ออกไปมากขณะหลบหนี พลังของเขาจึงมีน้อยอย่างยิ่ง ในที่สุดชายชราก็อยู่ห่างจากเขาไม่ถึง 500 เมตร สุดท้ายเจี้ยนเฉินก็หยุดลงและหันไปเผชิญหน้ากับชายชราเมื่อเห็นเจี้ยนเฉินหยุด ชายชราก็ลดความเร็วลงและหยุดห่างออกไป 20 เมตร ใบหน้าของเขายังคงยิ้มอยู่แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและประหลาดใจเมื่อมองมาที่เจี้ยนเฉินอ๊า! วู่หยุนอาจจะไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของเจ้า แต่นั้นไม่สำคัญสำหรับข้า อย่างไรก็ตามการที่สามารถฆ่าเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ 30 คนได้ด้วยความแข็งแกร่งในขอบเขตเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสุดยอด ทำให้ข้าแปลกใจจริง ๆ ชายชรายิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่สดใสของชายชรา เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเขาฟังดูคุ้นหูแต่เขาไม่รู้ว่าเขาเคยได้ยินมาจากที่ไหนจากนั้นครู่เดียวเขาก็คิดออก เจี้ยนเฉินจำคนผู้นั้นได้ เขาพูดเสียงต่ำออกมาว่า ผู้อาวุโส ถ้าข้าเดาไม่ผิด ท่านมาจากตระกูลฮาริโต้ของเมืองลูซ เจี้ยนเฉินมีความประทับใจอย่างลึกซึ้งกับตระกูลฮ
