ใบหน้าที่คุ้นเคยของเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่พยายามจับเขาก่อนหน้านี้ใบหน้าของเจี้ยนเฉินกระตุกเล็กน้อยขณะที่เขารู้สึกเย็นลงไปถึงกระดูกสันหลัง“เกิดอะไรขึ้น พวกเขารู้ว่าเป็นข้าหรือ ? หรือว่าพวกเขากำลังเดินผ่าน ? เมื่อพิจารณาจากความเร็ว พวกเขาไม่รีบไปไหนเลย พวกรู้ว่าเป็นข้าจริง ๆ หรือ ? ไม่ มันเป็นไปไม่ได้เลย รูปร่างหน้าตาของข้าไม่เหมือนกับวู่หยุนเลย ไม่มีทางที่พวกเขาจะค้นพบว่าเป็นข้ามีความรู้สึกที่สงสัยในใจของเจี้ยนเฉิน ตอนนี้เขาและวู่หยุนเป็นคนสองคนที่มีใบหน้าแตกต่างกัน ร่างกายของเขาไม่มีบาดแผลที่มองเห็นได้และเขาก็ไม่เหมือนวู่หยุนเลย แม้แต่บาดแผลที่มองเห็นได้ก็ยังถูกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผ้าชุดใหม่ของเขาที่ไม่มีรอยขาดที่สามารถมองเห็นได้“บางทีพวกเขาไม่ได้พุ่งตรงมาหาข้าและอาจจะไปที่อื่น แม้จะมีสถานการณ์เช่นนี้ตราบใดที่ข้าไม่ได้ทำตัวน่าสงสัยหรือเริ่มวิ่งหนี พวกเขาก็ไม่มีทางเจอข้า” เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเอง เขาพยายามบังคับตัวเองให้สงบ เขาเริ่มเดินไปที่ประตูเมืองอีกครั้งอย่างช้า ๆ แต่จังหวะของเขาเร็วกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อตอนที่เขากำลังเดินมันยากมากกว่าเขาจะหนีออกมาจากกลุ่มเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการถูกจับอีกครั้ง ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เจี้ยนเฉินไม่ลังเลใจเพียงก้าวเดียวและเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นใจ เขาไม่ใช่วู่หยุนอีกต่อไป เขาคือเจี้ยนเฉินเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษได้กระโดดข้ามบ้านเร
