ขาก็เคร่งเครียดมากกว่าเดิม ในกลุ่มเหล่านั้น เขาสัมผัสได้ว่ามีหลายคนค่อนข้างแข็งแกร่ง ในขณะที่คนอื่น ๆ เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษเป็นอย่างน้อย
“แต่ ข้าไม่ได้เคยบอกว่าข้าจะไปกับพวกเจ้านะ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างไร้อารมณ์
ใบหน้าของทุกคนในตระกูลเฮมมิ่งเปลี่ยนไปอย่างรวกเร็วในขณะที่หัวหน้ากลุ่มมีท่าทางมืดมนบนใบหน้าของเขา แล้วเขาก็จ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างเย็นชา “วู่หยุน เจ้ากำลังล้อพวกเราเล่นอย่างนั้นหรือ ? “เจี้ยนเฉินหัวเราะ “ข้าไม่ได้ล้อเล่นกับพวกเจ้า เจ้าได้ยินข้าพูดหรือว่าข้าจะกลับไปที่ตระกูลเฮมมิ่งกับพวกเจ้า ? “ชายวัยกลางคนถอนหายใจออกมาก่อนจะสูดลึกเข้าไปในขณะที่สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นชั่วร้าย เขาหัวเราะออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วพูด “ดี ดีมาก วูหยุน เจ้าปฏิเสธที่จะไปกับพวกเรา ดังนั้นเจ้าก็ยอมรับซะ อย่าโทษพวกเราที่หยาบคายล่ะ ! “หลังจากนั้น ชายวัยกลางคนก็พุ่งเข้าไปที่เจี้ยนเฉินตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายเย็นชาในขณะที่เขาเอาอาวุธเซียนของเขาออกมา กระบี่สีเงินที่เพรียวบางก็ปรากฎขึ้นมาในมือขวาของเขาอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ถึงระดับความแข็งแกร่งของพวกนี้ได้อย่างชัดแจ้ง ชายวัยกลางคนที่พูดกับเขาในตอนแรกเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษขั้นต้น และชายคนที่เหลือเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุดเท่านั้น ความแข็งแกร่งของพวกเขาในระดับนี้ไม่เป็นอันตรายกับเจี้ยนเฉินเมื่อได้เห็นว่ามีคนพุ่งมาทางเขา กระบี่วา
