งไม่พึงพอใจ หลังจากที่ลังเลซักพัก นางก็พูดออกมาเบา ๆ “ท่านวู่หยุน ท่านมาจากส่วนไหนของทวีปหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนี้ เจี้ยนเฉินก็หัวเราะ “ข้าเกิดในหมู่บ้านที่ห่างไกลและแยกตัวออกไป แม้แต่ข้าจะบอกชื่อของหมู่บ้านไป ผู้จัดการยูลเลี่ยนก็ไม่รู้จักหรอก ดังนั้นมันจะดีที่สุดถ้าไม่พูดออกไป”หลังจากนั้น ยูลเลี่ยนก็พยายามที่จะชวนเจี้ยนเฉินคุยด้วยการถามเขาถามเกี่ยวกับเขาเพื่อพยายามที่จะหาข้อมูลของเขาบางอย่างด้วยอย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ไม่มีประสบการณ์อีกแล้ว แม้แต่ยูลเลี่ยนจะมีทักษะชำนาญในการใช้คำพูดเพื่อที่จะทำให้เจี้ยนเฉินติดกับและคายข้อมูลออกมา แต่ทุกคำตอบที่นางได้ก็ไม่ได้ทำให้นางพอใจ ทุกครั้งที่เจี้ยนเฉินตอบนาง ข้อมูลที่นางต้องการก็ไม่เคยหลุดออกมา ข้อมูลที่หลุดออกมาเป็นข้อมูลที่ใช้ไม่ได้ทั้งหมด“ดูเหมือนวู่หยุนจะไม่ใช่คนธรรมดา การที่จะทำให้ข้อมูลหลุดออกมาจากปากของเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย” ยูลเลี่ยนรู้สึกปวดหัวในขณะที่นางคิดอยู่กับตัวเองเมื่อเห็นว่ายูลเลี่ยนมีสีหน้าโกรธเล็กน้อย เจี้ยนเฉินก็หัวเราะกับตัวเองในใจ“ก๊อก ก๊อก ก๊อก…” ในตอนนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนี้ ยูลเลี่ยนก็นั่งตัวตรงบนที่นั่งของนาง และนางก็เอื้อมออกไปกดปุ่มที่ดูไม่สะดุดตาบนโซฟา ประตูของห้องเปิดออกอย่างเงียบเงียบ ด้านนอกมีหญิงอายุยี่สิบที่ดูมีเสน่ห์ที่อยู่ในเครื่องแบบกำลังยืนอยู่“ผู้จัดการยูลเลี่ยน
