งไม่ได้ตามเข้ามา และปิดประตูเดินจากไป
“ถ้างั้นคนพวกนี้ก็คือส่วนหนึ่งของตระกูลยู่หลันที่คิดว่าตัวเองนั้นหยิ่งยโสจนกระทั่งเอาคนเข้ามาในโรงประมูลแล้วจะทำอะไรก็ได้” เมื่อได้เห็นคนของตระกูลยู่หลันอาละวาด เจี้ยนเฉินก็ขมวดคิ้วคิด
ผู้อาวุโสชุดเทาและชายที่อยู่ถัดจากเขามองหน้ากันและกันพร้อมทั้งยิ้มเล็กน้อย จากนั้น หน้าตาที่เฉยเมยของผู้อาวุโสก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นก่อนที่จะหันไปหาชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเขา “ตระกูลยู่หลันไม่มีค่าอะไรในสายตาของข้า ไสหัวไป!”“เจ้าอยากตายอย่างนั้นหรือ?! ดูจากที่เจ้าทำเรื่องให้ยุ่งยากแล้ว เจ้ามันคงเป็นตาแก่โง่เขลาที่ดื้อรั้น ! “คนของตระกูลยู่หลันโกรธเกรี้ยวในขณะที่เขาบินไปทางชายชราพร้อมด้วยแขนที่ยื่นไปข้างหน้าในตอนที่ชายวัยกลางคนยื่นมือออกไป ตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะเขาสัมผัสได้ว่าแขนของชายชราคนนั้นบีบอยู่รอบคอของเขาแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายชรายื่นมือมาถึงเขาได้ไง และเขาก็รู้สึกว่าคอถูกบีบรัดทำให้เขาหายใจไม่ออกตาของชายวัยกลางคนเบิกกว้างออกในขณะที่เขามองลงไปที่มือที่กำลังบีบคอของเขาอย่างเหลือเชื่อ มันเป็นความตกใจที่เขาไม่ได้สังเกตเลยในตอนที่ชายชราบีบคอของเขาชายชรายังคงบีบคอของชายวัยกลางคนต่อพร้อมกับมองอย่างเหยียดหยาม ขณะที่เขาพูดออกมา “เจ้าหนู เจ้าวู่วามเกินไป ถ้าเจ้าต้องมาตายที่นี่ ก็ไม่ต้องโทษใครแล้วล่ะ”หลังจากที่พูดแบบนั้น ชายชราก็เหวี่ยงแขนแ
