ของชิ้นแล้วชิ้นเล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งของที่หาพบได้ยาก ในสิ่งของพวกนั้น ไม่มีชิ้นไหนที่เจี้ยนเฉินสนใจเลยเวลาเที่ยงวันก็มาถึงอย่างรวดเร็วในขณะที่คนงานของโรงประมูลก็แจกอาหารกลางวันให้แขกผู้เข้าร่วมทุกคน แต่ว่าการประมูลจะไม่ได้หยุดและสิ่งของก็ยังถูกขายต่อไปสิ่งของที่แปลกแต่มีค่าถูกขายไปทีละชิ้นให้กับผู้ที่ประมูลสูงสุด และในไม่ช้าการประมูลก็มาถึงช่วงสุดท้ายในที่สุด“แขกผู้มีเกียรติ ของชิ้นต่อไปจะเป็นของสองชิ้นสุดท้ายของปีนี้ และมันยังเป็นของที่ทุกคนสนใจอีกด้วย” คนนำประมูลหยุดพูดทันทีในขณะที่สายตาของเขากวาดไปที่ผู้ชม เกือบจะเหมือนว่าทุกคนต่างใจจดใจจ่อ ผู้ชมทุกคนมุ่งความสนใจไปที่แท่นที่อยู่ด้านหน้าผู้นำประมูลเริ่มยิ้ม “พูดได้ว่าของเหล่านี้นั้นเป็นของที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอมานานมาก ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้า ผู้อาวุโสซุย ก็จะไม่พูดต่อแล้ว นำของนั้นขึ้นมาเลย!”ในตอนที่เขาพูดจบ คนงานกำยำหลายคนก็ขึ้นมาบนแท่นพร้อมกับแคร่ ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้น ทุกคนที่ชมอยู่ก็มองไปที่แคร่มีผ้าสีดำใหญ่คลุมแคร่อยู่ทำให้ไม่มีใครเห็นว่าอะไรอยู่ข้างใต้มัน อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างที่ใหญ่ยื่นออกมาจากผ้าซึ่งทำให้หลายคนเดาได้ว่าอะไรถูกซ่อนอยู่ข้างในชายเหล่านั้นลดแคร่ลงช้า ๆ บนโต๊ะและออกจากแท่นไป เขาเดินไปทางโต๊ะ เจ้าภาพการประมูลก็เดินออกมาและวางมือลงไปบนผ้าสีดำ
เมื่อหาที่นั่งที่ค่อนข้างห่างไกลพบ เจี้ยนเฉินก็นั่งลงอย่างสงบแ
