หมาป่าแต่ละตัวมาหาข้าโดยไม่คำนึงถึงชีวิตหรือความกลัวใด ๆ เช่นกัน” เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเองแม้หลังจากการทดสอบครั้งนั้น ทิศทางของเจี้ยนเฉินก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงในขณะที่เขาเดินไปในทิศทางเดียว ด้วยซากศพทั้งหมดที่อยู่ข้างหลังเขา เขาไม่ได้สนใจอะไรเลยกับพวกมันเพราะพวกมันเป็นสัตว์อสูร ระดับ 1 และ 2 เท่านั้น แม้จะมีซากศพจำนวนมาก แต่คนที่มีความแข็งแกร่งดั่งเช่นเจี้ยนเฉินก็จะไม่สนใจเพราะมันไม่คุ้มค่ากับเวลาที่ใช้ในการเก็บเกี่ยวและเก็บซากศพ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่งานที่เจี้ยนเฉินต้องการที่จะเสียเวลาทำพื้นที่ของทุ่งหญ้าแห่งนี้กว้างขวาง ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงใช้เวลาเดิน 2 วันก่อนที่เขาจะถึงจุดสิ้นสุดของพื้นที่ซึ่งกลายเป็นผืนดินที่ว่างเปล่า หลังจากเดินไปอีก 2 ชั่วยาม ในที่สุดเขาก็เดินทางไปยังถนนสาธารณะซึ่งเขาสามารถมองเห็นร่องรอยที่ทิ้งไว้ของรถม้าที่เคลื่อนที่ผ่านไปบนถนนกองคาราวานกลุ่มเล็ก ๆ กำลังค่อย ๆ เคลื่อนตรงมาในทิศทางของเจี้ยนเฉิน
ในขณะนี้ดวงตาของเจี้ยนเฉินทอประกายก่อนที่เขาจะหยุดทันที ด้านหน้าของเขา เจี้ยนเฉินสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวของบางสิ่งที่กำลังแล่นผ่านหญ้า
ดวงตาของเจี้ยนเฉินมีแววเย็นชา เมื่อเขาสำรวจทุ่งหญ้าที่อยู่ข้างหน้าเขา หูของเขากระดิกขณะที่เขายังคงฟังเสียงการเคลื่อนไหวที่เบาที่สุดในสภาพแวดล้อมรอบตัวเขา
อาการดูถูกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจี้ยนเฉินในขณะที่เขาบินไปในทิศทางที่เสียงการเคลื่อนไห
