วัวจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างแน่วแน่ ขณะที่ปีกบนหลังเริ่มสั่นสะเทือนด้วยพลังงานจำนวนมหาศาลที่เปล่งออกมาจากมันขณะที่เจี้ยนเฉินเริ่มที่จะรีรอที่จะเคลื่อนที่ไปหน้า เมื่อเขาประเมินสัตว์อสูรทั้งสองที่บาดเจ็บด้วยแววตาที่วิตกกังวล เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังรวบรวมพลังงาน มันรู้สึกราวกับว่าพวกมันพร้อมที่จะลงมือถ้าเขาเข้ามาใกล้เจี้ยนเฉินเริ่มลังเลแม้จะเห็นว่าสัตว์อสูรทั้งสองได้รับบาดเจ็บ แต่พวกมันก็ยังคงกดดันเขาอย่างหนัก เจี้ยนเฉินสามารถตรวจจับปราณที่เป็นอันตรายอย่างยิ่งยวดที่เปล่งออกมาจากสัตว์อสูรระดับ 5 ทั้งสองได้อย่างบางเบาสัตว์อสูรทั้งสองและเจี้ยนเฉินจ้องมองอย่างหงุดหงิดกันครู่หนึ่งก่อนที่ร่างของเจี้ยนเฉินจะส่ายไปมาครู่หนึ่งและหายตัวไปเป็นภาพที่พร่ามัว เขาพุ่งเข้าหาสัตว์อสูรสุนัขสีขาวราวหิมะอย่างรวดเร็วพร้อมกับพลังเซียนจำนวนมากพุ่งพรวดออกมาจากด้านใน ขณะที่เขาเร่งความเร็วจนถึงขีดจำกัด30 เมตรสั้น ๆ ที่ห่างจากเขาและสัตว์อสูรนั้นกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ทันทีที่เจี้ยนเฉินลอยเข้าไปในเสี้ยววินาที ในขณะที่เจี้ยนเฉินพุ่งเข้าหาสัตว์อสูรสุนัข แขนขวาของเขาก็สั่นเบา ๆ เมื่อกระบี่วายุโปรยแทงลงไปที่ท้องของมันพร้อมกับปราณกระบี่ที่แหลมคมจำนวนมากในครั้งเดียว“โฮ่ง ! ” สัตว์อสูรระดับ 5 นั้นไม่ช้าไปกว่าเจี้ยนเฉิน และเมื่อเขามาถึงมัน บอลพลังงานที่รวมอยู่ในปากของสัตว์อสูรนั้นพุ่งออกมาด้วยความเร็วอันน่ากลัว
