้นได้โจมตี สีหน้าของมันก็ร่วงโรยไปพร้อมกับดวงตาของมันมืดหรี่ลง ดูเหมือนว่าการโจมตีที่ใช้ไปจะใช้พลังงานเฮือกสุดท้าย ดังนั้นในสภาพปัจจุบัน มันยิ่งเหนื่อยกว่าแต่ก่อนแม้การโจมตีจะสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อเจี้ยนเฉิน แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของเขาทั้งหมด ด้วยความพร่ามัวเล็ก ๆ น้อย ๆ เจี้ยนเฉินได้พุ่งไปยังสัตว์อสูรอีกครั้งพร้อมกับกระบี่วายุโปรยและพร้อมที่จะโจมตีมันด้วยปราณกระบี่“เช้ง ! “ขณะที่กระบี่วายุโปรยหลุดออกมาสีขาวพร่ามันกระแทกกับกระบี่วายุโปรยและทำให้มันเบี่ยงเบนไปจากวิถีดั้งเดิมและแทงเข้าไปในอากาศ ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินมองดูความพร่ามัว แต่เขาคิดไม่ออกว่ามีอะไรมาปิดกั้นกระบี่ของเขาก่อนที่จะรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกของเขา“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง … “มีการจู่โจมอย่างหนักมาที่เจี้ยนเฉิน ทำให้เขาเซถอยหลังไปสองสามก้าว ในขณะที่เขารู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอก เมื่อก้มศีรษะของเขาลงมา เขาเห็นว่าหน้าอกของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มมากและเลือดก็เริ่มไหลออกมาเขาฝืนกลืนเลือดกลับเข้าไปในลำคอของเขา เจี้ยนเฉินมองสัตว์อสูรระดับ 5 บนพื้น จึงเห็นเพียงหางยาวของมันแกว่งไปมาอย่างอ่อนแรงอยู่ด้านหลัง มันเป็นหางที่เพิ่งโจมตีเจี้ยนเฉิน“หืม ข้าไม่คิดว่าจะเจอกับการต่อต้านที่แข็งแกร่งของสัตว์อสูรระดับ 5 เช่นนี้ แต่วันนี้ข้าจะเอาแกนอสูรของเจ้าไปอย่างแน่นอน” เจี้ยนเฉินกัดริมฝีปากของเขาก่อนที่จะปล่อยให้กระบี่วายุโปรยหลุด
