มาถึงจุดนี้ทั้งสองต่างก็เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่างกายและแทบจะไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ ท้องของพวกมันขยับขึ้นลงขณะที่สูดหายใจอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นฉากที่น่าสังเวชนี้ เจี้ยนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเองว่า ดูจากสภาพของมันแล้วมันคงจะไม่มีแรงฝืนแล้ว พวกมันไม่มีแรงแม้กระทั่งยืนและเหนื่อยอ่อน เจี้ยนเฉินรู้สึกมั่นใจอย่างมาก แม่กระทั่งเลือดภายในกายของเขาก็เริ่มที่จะเดือดและหัวใจของเขาก็เต้นอย่างบ้าคลั่งเจี้ยนเฉินหมอบอยู่ที่พื้นพร้อมกับความลังเลเพียงเล็กน้อยที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาที่กำลังเถียงกับตัวเองไปมาและสุดท้ายก็ได้ข้อสรุป เขากัดริมฝีปากของเขาพร้อมกับลุกขึ้นยืนบนพื้นและรีบไปที่สัตว์อสูร“โฮก ! “ในที่สุดสัตว์อสูรทั้งสองต่างก็ตระหนักว่าเจี้ยนเฉินกำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นพวกมันจึงคำรามออกมาอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาของมันจ้องมองมาที่เจี้ยนเฉิน แต่พวกมันก็ไม่มีเรี่ยวแรงทำร้ายเขาในขณะที่เขาได้เข้ามาในระยะ 100 เมตร ระหว่างสัตว์ทั้งสอง เจี้ยนเฉินก็หยุดลง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ แม้ว่าสัตว์อสูรตรงหน้าของเขาจะบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาลดการป้องกันลงเจี้ยนเฉินเดินไปด้านหน้าอย่างช้า ๆ ทีละก้าว ทีละก้าวไปยังสัตว์อสูรระดับ 5 ในเวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยก็ปรากฏออกมาที่มือขวาของเขาพร้อมกับแสงสลัว ๆ รอบ ๆ ใบกระบี่และหลอมรวมมันลงไป“โฮก ! “สัตว์อสูรระดับ 5 ทุกตัวต่างมีสติปัญญา พวกมันรู
